Psikiyatriye gitmeli miyim?

selamlarr. fazlaca dusunup kaygilandigim bi konu icin ilk defa buraya danisicam. yillarin birikimiyle psikolojik sorunlarim fiziksel olarak beni etkilemeye, rahatsiz etmeye basladi. aslinda basladi degil uzun suredir var ama artik goz ardi edemeyecegim seviyede. psikiyatriye gitmem gerektigini biliyorum ama bi yandan da kapi disari edilir, bunun icin mi geldin gibi bi durumla karsilasmak, herhangi bi tedavi veya ilac alamadan donmekten korkuyorum. baslica sorunlarima gelirsek; surekli uyku sikintilari cekiyorum. cenem inanilmaz sekilde kasiliyor ve kendini kitliyor. gece buna uyanip cenemi zorlayarak aciyorum bildiginiz 'cat' diye sesler geliyor. tartistiktan sonra icimdeki siniri, ofkeyi bosaltamadan yattigimda uyuyamiyorum ki bu kaygilanmalar cok sik oluyor. gercege yakin kabuslar gorup gogsumun daralmasiyla ya da aglamayla karisik daralmayla uyaniyorum. gunluk hayatta yine kaygi ve sinirlenme durumlarinda ellerim siddetli titrmeye basliyor. kalemle duz cizgi cizemeyecegim seviyeye geliyor ve engel olamiyorum. arkadaslarim fark edip saskinlikla ellerin niye titriyor diyor. sadece el ile de kalmayip tum vucudum titriyor. bir iki sene once kansizliktan usudugumu dusunurdum hep ancak oyle olmadigini fark ettim artik. kendimi frenleyemeyecek seviyede sinir problemim var. tum sinir ve guc ellerimde toplaniyor sanki elime tas verseler suyu cikacak oyle kasiliyorum. etrafa zarar vermemek icin bacaklarima yumruk atiyorum yakalarimi tutuyorum kendimi parcalayasim geliyor. bir keresinde iki elim boynuma gitti ve sakinlestigimde tirnak aralarimdan deri etlerimi cikardim. cevremden aldigim tepkilerle durumumun farkina variyorum. arkadasim "neden bagiriyorsun?" diye sordugunda bagirmiyorum ki diyorum. farkinda olmadan asiri tepkiler veriyorum. bunu her turlu iliskilerimde duyuyorum. icimdeki ofkenin yarisini bile yansitmiyorum ama frenleyemiyorum da. yanimda birisi yerken agzini sapirdattiginda tum gucumle vurasim geliyor. sinavda kaleminin sesi fazla gelen en yakin arkasasima bile kalemi saplamak istiyorum. ciddi anlamda icimden bunlari yaptigimi hayal ediyorum ve gercekte de yapmak icin ellerim kasiliyor. elimde catal, kalem ne varsa * olan gucumle. bazen kendimi frenlemek icin ellerimi hadi ordan tirnaklarim avucuma geciyor. kisacasi ben durumumun farkindayim ancak ailem bir sekilde ustunu kapatiyor, ne yasadin da ne oldu gibisinden dert kucumsemeler, goz ardi edilmeler beni 'acaba buyutuyor muyum?' dusuncesine itiyor ister istemez. ben daha hayatin cok basindayim ve bu sorunlarimin cevreme zarar vermesini istemiyorum. ailemi nasil ikna edebilirim ve gercekten psikiyatriye gitmeli miyim fikrinizi merak ediyorum.