Sanırım Fazla Uyumsuz Biriyim Ve Kolay İnciniyorum?

Bak ben kendim elbette mükemmel değilim. Hepimizin sorunları olur bir tane insan yoktur yeryüzünde mükemmel olsun. Ama ben pekçok olayda gerçekten iyi bir insan olduğuma inanırım.,
Kimseye bağırmam, kin tutman (Eğer gerçekten kötü bir şey yapmadıysa), Eğlenirim bazen b. kunu çıkartırım başkalarıda BENİMLE beraber eğlensin isterim. Çünkü eğlence böyle artar.

Ama o insanlar sırf ben ses çıkartıyorum kendim eğleniyorum vb diye bana karşı kin beslemişler öfkelenmişler yok döverim yok o gelse senin ağzını burnunu kırardı sen saygısızlık yaptın çünkü. Yok ben seni üzmeyi bilirim dedikçe kendime bakıyorum ve ben iyi biriyim diyorum.

Bence bu hayatta mutlu olmanın yolu kötülüğe karşı gülebilmekten geçer. Gülebiliyorsan güçlüsündür ve imrenilirsin bile.

Baksana ben hiçbir şey yapmasam bile bana gıcık olmuşlar.

iyide insanlara zayıf yönünü belli edersen seni ordan vurmazlar mı?
Maalesef insanlar birine kızdığında ona zarar vermek için her türlü yola başvurabiliyor.
Buda dahil. Güçlü durmak zorundayım ve bunu kendi başıma halletmeliyim.

Ha illaki can sıkan bir durumu söylüyorum ama genelde dinlemiyorlar.
ya da baştan savıyorlar.
Birkeresinde elimde sprey vardı çocuk yemek yiyordu sonra bi laf etti eğer onu buraya sıkarsan döverim diye.
Bende güldüm dedim şu lafları etme itici oluyorsun dedim.
Eğer sıksaydın cidden döverdim dedi.
Bende hehe evet tamam abi deyip güldüm.

İyide ya insanlar beni ordan vurursa. Daha önce yaptılar

Elbette yok. Ama psikoloji öyle menem birşeyki birkere zedelendimi düzelmiyor.

Kimse benden korkmaz bilirim.
Bu yüzden bende kimseden korkmamalıyım. Yoksa benliğime ayaklar altına almış olurum.
Ama birisi bana saldırırsa eski ben değilim hak hukukla sonuna kadar giderim bu işim.
Birini dövmek kolay değil yani.

Ama dediğini yapmak yerine biraz daha farklı davranıcam artık.

Bazen kendimi kara şovalye filmindeki jokere benzetiyorum. Ama onun psikopat ve cani yönünü almamış halini.

Zaten değil bende bunu diyorum. Ben kimseye saldırmam ama olurda birisi beni dövmek isterse önce azda olsa karşı koymaya çalışırım. Evet fiziksel olarak zayıfım ama olsun.
Sonrada gider onu şikayet ederim polise darp raporu falan alırım onun ceza alması için elimden geleni yaparım.

Teşekkür ederim.
Hayat beni çok üzdü gerçekten geçmişte çok kötü şeyler yaşadım.
Bazen kendime diyorum bir insanın onuru bu kadar ayaklar altına alınmışken bir köpekten bile daha altlarda gezerken birşeyler değişiyor ve sen unutuluyorsun.

Ama aklımda hep bir zamanlar o zavallı ezik çocuk var. Daha kötüsü beni tanıyan insanlar bu hallerimi bilen insanların sayısı fazla. Ben bir gün yükselirsem bu hallerimi bilenler çıkacak ortaya diye kendime bunları yakıştıramıyorum

Benim geçmişim pislikle dolu. Aşağılanmışlıkla korkaklıkla dolu. Korkak olduğum için kaç haksızlığa göz yummak zorunda kaldım.
Şimdi bunu yapamam haksızlığa baş kaldırmalıyım.
Çünkü birkere boyun eğdiğin zaman insanlar artık seni imzalar ve sen daha sonra hakkını arayacak yüzü kendinde bulamazsın.
(Noldu şimdi g. tün mü kalktı böyle hareketlere başladın) gibi

Keşke vakti zamanında ailem bana adam akıllı öğretseydi dünyayı saf yetiştirmeseydi.
Ama olan oldu ve bunun yükün ömrüm boyunca kalacak

21

Evlilik şehir değiştirmek vb naparsan yap geçmez bu

Tek istediğim bir dokunuş. Hani samimi söylüyorum gerekeni yaparım her türlü bunları unutmak için

Bak sana birinin yazdigi bir yaziyi aticam.

yaşı geçkin bu abinizden size hayat dersi *

biliyorum kısa bir yol arıyorsunuz burayı okuduğunuza göre. istiyorsunuz ki biri size kolay hiç olmadı net bir çözüm sunsun tıpkı kolay ve hızlı zayıflama taktiklerine ihtiyaç duyulduğu gibi.

maalesef öyle bir şey yok gençler çok üzgünüm. yaşadığınız travma neyle alakalı olursa olsun iz bırakıyor. siz atlattım, unuttum, başardım sanıyorsunuz ama o sinsi sinsi zihninizin bir köşesinde pusuya yatıyor.

ıyilestiğinizi sansanız da bir gün mutlaka bir yerden aslında hala aynı kişi olduğunuzla yüzleşiyorsunuz.

bu yaşıma kadar neler gördüm neler atlattım belli değil. kimi küçük kimi dev gibi taşıdığımı sandığım ama aslında altında ezildiğim neler yaşadım. belli bir yere kadar ulan bunca şey oldu ne kadar güçlüymüşüm bana mısın demedim derken kafayı kırma noktasına geldiğimi anlamamışım bile.

geçen sene bu böyle olmaz deyip psikoloğa gittim. mucizevi bir şeyler bekliyorum. dinlesin, telkin etsin ve hopp ben iyileseyim. tabii ne oldu; oturdum ağzımı açıp 2 cümle kurduktan sonra tam 45 dakika boyunca ağladım. koskoca 40 yaşında iri yarı adam histeri krizi geçirir gibi ağladım. susmadım daha doğrusu susamadım.

en sonunda biraz sakinleşince kadın bana bu işin terapiyle olmayacağını derhal psikiyatriste gitmem gerektiğini uzun bir süre ilaç kullanıp yanına terapi almam gerektiğini söyledi.

velhasıl gençler siz iyiyim sansanız da güçlü olsanız da kendinizi sanata, spora, doğaya, eşe dosta, müziğe meşrebinize göre iyi hissettiğiniz herhangi bir şeye verseniz de ol-mu-yor. o sinsi şeytan orada bekliyor. ıcten içe sizi gelecek için hazırlıyor. ve en beklemediğiniz anda içiniz çürüdüğü için yıkılıp kalıyorsunuz.

bu yıkılma nasıl oluyor peki? ılla intihar mı mesela? değil tabii ki, yaşadığınız travmaya bağlı olarak değişkenlik gösteriyor. mesela benimkilerden biri sağlığı kaybetme. bir diğeri güvenlik sorunu. bir diğeri sevdiklerini kaybetme vs diye uzayıp gidiyor.

algısı açık insanların zarar görme potansiyelleri de daha fazla sanırım. yani aptallık cahillik gerçekten mutluluk getiriyor.

hiç mi çözüm yok peki? belki yaşadığınız şeyi anında karşı atakla çözebilirsiniz ama çoğu şey sizin dışınızda geliştiği için yapabileceğiniz bir şey olmuyor. hani kişisel gelişim muhabbetlerinde çokça geçer; sorunu düşünün çözümünü de düşünün, başınıza gelirse o çözümü uygulayacağınızı bilmek sizi rahatlatır diye. martavalın önde gideni bence.

aptal olun, cahil olun, okumayın, seyretmeyin, korktuğunuz her şeyden kaçının en garanti yolu bu galiba. çocukken mutlu olmamızın sebebi de bu işte; bihaber olmak.