"Ne olduğunuzu düşünüyorsanız siz, o'sunuz." Bu düşünceye katılıyor musunuz?

Aslında kendimi hiç bir şeymiş görüyorum. Hiç olmak. Hiç olmamak gibi.

Ha kendini övmüşsün, ha başkası seni övmüş ya da aynanın karşısına geçip ben çok güzelim demişsin. Benim için insanın en büyük hatası da budur.

Hiç olmak demek hiç bir şey yapmamak demek değildir. Mücadele edeceksin bu bir gerçek. Ama kendini ne kadar sıradanlaştırırsan o kadar mütevazi olursun.

Eskiden küçük evlerimiz vardı. Sadece bir odada soba yanar etrafında ailecek ısınır idik. İyi analiz ettiğimiz de aslında şu gerçek çıkar.

Küçücük evler de kocaman yürekler vardı.
Küçücük evlerde kocaman mutluluklar vardı.
Küçücük evlerde kocaman bir aile vardı.

Küçüklük sen ne iyi idin. Küçüklük ne güzel imiş değil mi? İnsan da kendini küçük görmeli. Küçük görmeli ki hayattan yetinebilsin, tat alabilsin, huzur bulabilsin. İnsan kendini küçültürse mutlu olur. Hiç olursa derdi tasası olmaz. Mevla Kerim der. Geçer gider.

Ben bir hiçim. Ben önceden var mıydım ki şimdi olayım. Bende olmayan ile niye övüneyim ki. Biz bildiğimizi bile bilmezdik. Her şeyi bilen O değil midir? Her şeyi öğreten O değil midir? Şimdi nasıl olurda ben bilirim derim. Ben bilmem azizim. Bilmediğimi de bilmem.

Sadece İnsanlar arasından bir insanız. Cismimiz dâhi bilinmez. Bu kadar insan içinde görünmeye değer mi?

Yunus Emre' m; " İyilik yapar gibi görünmeyin, İyilik yapın görünmeyin. " demiş erenlerine. Biz yaptığımız iyiliği bilir miyiz? Yapanı, yaptıranı, hakikati bilmez isek ne anlamı ola o vakit. O bilsin yeter deriz.

Ben Sadece Allah' ın aciz bir Kul' uyum. Kainattan, samanyolundan teleskopla beni görmek isteseler. Bırak yüzümü dünyayı bile nerde olduğunu göremezler. İşte ben o kadar Hiç' im. Yapabildiğim sadece Allah' a kul ve bende olmaz, tevazu göstermek, tefekkür etmek. Başımıza ne gelir ise O' ndan gelir. Başımıza gelenin yeri hazır. Misafirdir elbet biraz eyleşir gidiverir. O vakit o misafire niye nazlanalım. Hoş eyleyip göndermek gerekir. Sen hoş eyle ki Allah'ı da hoşnut et. İşte bizim dünyamızda bu ola o vakit.

Düşüncedir aslen başlangıç, sonra insan düşünür ve zihinsel olarak düşündükçe de olgunlaşmaya, dalında yetmeye başlar...

Teşekkür etmek ile, çok teşekkür ederim demeyi de tebessümle süslemek arasında fark ile başlayan yolculukta, '' nasıl daha iyi insan olurum?'' a yönelme arzusu ancak bizleri ileriye götürür. Bu aslında, hayatta kalmak için yağın içine yumurtayı kırmak ile sahanda özene bezene, farklı çeşnilerle güzel bir yumurta yapmak, o yumurtayı da biriyle muhabbet ile paylaşarak yeme arasında ciddi bir '' yaşam kalitesi '' vardır. İşte burası kırılma noktasıdır, bazıları önemsemez yaşamı, bazıları ise içinde bulunduğu andan keyif alarak yaşama çalışır...

İçinde bulunduğumuz anda, kendimizi aynada nasıl görüyoruz?
Mutlu muyuz?
O zaman değişelim. Ama nasıl değişelim ki?
İyiye, güzele, kaliteli yaşamaya, andan keyif alıp materyal çıkarından sıyrılarak Allah korkusunu benimseyerek '' güzelleşelim ''. İşte o zaman düşündüğümüz gibi olur, dünyaya da izler bırakırız evelAllah.

Ne olduğunuzu düşünmek dev bir kavram. Neyim ben yerine "ben kendimim, değerliyim, saygı ve sevgi görmeye hakkım, hayatıma yük olanlara karşı tahammül göstermeyecek kadar gücüm, dilediğimi yapmaya ve istemediğimi yapmamaya hakkkım var" dediğimiz an kendimiz oluruz. İşte o zaman ne olduğumuzu göstermeye ve olmak istediğimiz noktaya doğru yürümüş oluruz.