Çocukluğun şimdiki haline ne söylerdi?

Hiç değişmedi gülen gözlerin. Kimle konuşsan gözlerinin içine içine bakıp en derinlerine doğru dalmaktan ve onların ruhlarını okumaktan hiç vazgeçmedin. İnsanları hissediyorsun. Bu kadar hisli olmana rağmen aklın hislerinden çok daha üstün. Hislerine asla yenilmeyecek kadar. Küçükken bile böyleydin büyüdün değişmedin. Küçüklüğünde sabah uyanıp akşama kadar neyin umuduyla yaşaman gerektiğini düşünürdün. Çünkü umutsuz yaşamak saçma gelirdi çocuk aklına. Her güne yeni bir umut koyacak kadar komik bir çocuk aklın vardı. Her umudunu da akşam baban getirirdi. O günün umudu ya bir çikolata ya bir oyuncak ya başka bir şey. Büyüdüğünde de edindiğin pek çok şey aslında babandan geldi düşünürsen, baban senin tüm umutlarının gerçekleştiricisi oldu. Çocukluğum bana dönüp baktığında hep şunu söyler; “ bu kadar büyüsen de hiç değişmedin; hep benimle kaldın ve içinden geldiği gibi çocukça yaşadın , beni terk etmediğin için teşekkür ederim”

Olur da biri "gel seni geleceğe götüreyim. Büyümüş halini gör."Derse ve olur da beni görürsen acıma. Senin düşündüğün kişi olmadığımı biliyorum. İnan bana o kişi olmayı daha çok isterdim ama, böyle de acınacak durumda değilim. Dışardan göründüğüm kadar kötü durumda değilim. Ben çok acıdım kendime senelerdir. Sen acıma.