Bir insan beklemekten ne zaman vazgeçer, umutları tükendiğinde mi?

Vazgeçersin. Arayıp sormayı bırakır, vazgeçersin. Bir yalan söyler, düşler darmadağın, vazgeçersin. alt üst olan dünyanın enkazından sağ çıkar, vazgeçersin. Döneceğim der, dönmez, mecbur sen de vazgeçersin.

Kolay iş değildir vazgeçmek. Kurduğun dünya düzenini yerle bir etmek, elinin tersine koyduğun her şeyi devirmek, hayallerini bulutlardan yere, oradan da toprağa gömmek, hani belki sonra tekrar yeşerir diye, zordur vazgeçmek. Bir kere vazgeçti mi insan, en sevdiği şarkıyı bile terk eder.

Pes etmek değildir vazgeçmek. Girdiğin her yolun sonunun çıkmaz kalp olmasıdır. O yolların sonunu göre göre kör olmaktır kalan her şeye. Kalp bir defa vazgeçmeye karar verdi mi dönmez. Yoldan çıkar, rampadan düşer, yanlış yola girer ama mutlaka vazgeçer.

Tükenmişliğin dile gelmiş halidir vazgeçmek. Emek vardır vazgeçişlerin içinde. Yaşamışlığı da yaşatmışlığı da çok olur vazgeçmenin. Çok yol almıştır bir vazgeçiş. Öyle ilk günden olmaz. Her gecenin bir sabahına mutlaka uyanmışlığı vardır. Günler gece, geceler gün olmuştur anlayacağın. Kaç insan, kaç hayat geçmiştir. Kaç insana, kaç hayata dahil olmuştur. Belki bir daha ömrü boyunca görmeyeceği evlerde uyumuştur. Ama ne uyumak. Bir daha öyle huzurlu uyumamıştır hiç. Huzur da işte, senin huzurun dağlar, denizler, bir ince belli bardakta çay belki, onun huzuru uyumak olmuştur.

Bekledim hemde aylarca bekledim fakat beklenen sana güvenmiyorsa beklemenin hiç bir anlamı kalmıyor. Boşa beklemiş oluyorsun, sadece zaman kaybı o kadar.
Sıkılmadan yılmadan sadece onu düşünerek hayaller kurarak beklemek yeterli olmuyor. Bazen de beklenen beklenmeye değmez. Yine de çabalarsın onun inandığı her ne varsa kanıtlamaya ispatlamaya çalışırsın, oysa güvenmeyen inanmayan biri için çabalamak en büyük aptallık... Bazen sadece vazgeçmek gerekir, sevmek sevilmek anlamını yitirir. Geriye sadece acımasız sözler ve yaralar kalır...