Arkadaşlar sevmediğiniz insanları hatta nefret ettiğiniz insanları her gün görmek zorunda olunc nasıl katlanıyorsunuz?

Allah'dan karşı karşıya seninki ben aynı iş yerinde aynı oda da katlandım.

Lisede hocam kopya çekmediğim halde sıradaki kopyayı yazmakla itham etti beni. Kopyayı yazan da arkadaşımdı ama kimseyi ispikleme gibi bir huyum yoktu. Ben kendimi saygılı şekilde savundukça sus terbiyesiz, saygısız demeye başladı. Son sene de koordinatörüm oldu ve stajımı yönetti. Anaokulunda stajyerdim ve beni puanlayan hoca da tam bir şrfszdi. Herkesin arkasından konuşur, başka öğretmenlere ors*p der. Çok güzel projeler yaptığım halde düşük puanlar verirdi ki başka hocalar bile nasıl bu kadar düşük verir diye isyan ederdi yani. Bu ikisi tüm yıl üstüme geldi ve psikolojimi bozdu. Her staj çıkışı eve ağlayarak giderdim. Hatta bir ara intiharı bile düşünmüştüm her şey üst üste gelince ama o düşünceyi kafamdan attım o zamanlar Allah'tan. Hayatımın en kötü senesiydi.

Kesinlikle. Okuduğum bölüm Çocuk Gelişimi bir de. Sınıfımızda burnundan dolayı konuşmasında sorun olan bir kız vardı. Öğretmenler "ayy piruze sus artık" diye azarlarlardı herkesin içinde. Bunu söyleyenler hem Çocuk Gelişimi okumuş hem de çocukları olan insanlar. Böylelerinin verdiği eğitimden de pek bir şey beklememk lazım.

Kesinlikle