Yasayan ölü gibiyim?

Sabah yataktan kalkasım yok, akşam uyuyasım yok. Sofraya oturuyorum yemek yiyesim yok. Hatta bazen neden nefes aldığımı düşünüyorum. Bazen konuşmak o kadar yorucu geliyor ki kafa hareketleriyle cevapliyorum. Sanki dışarıya ilgimi kaybettim, köprü gördüğümde uzun uzun bakıyorum acaba atlasam ne olur diye. Ölümü çok hafife alıyor gibiyim. Şimdi ölsem tek pişmanlığın daha önce ölmemek olurdu o derece. Ama biliyorum geçmişim farklı olsaydı böyle biri olmazdım belki de. Yaşamaktan zevk alırdım kim bilir? Ama artık olmuyor. Düzelmek istiyorum bazen Ama sonra diyorum ki bu iğrenç insanların arasında akilli olup düzelmek neye yarar? Yoruldum cidden. Düzelmek için ne halt yesem olmuyor. Artık düzelmeyi de bıraktım. Diğer anne ve babaları gördükçe keşke yok olsalar diyorum. Yaptığım kötü. Iyi değil. Başkaların mutluluğuna göz dikmemeliyim. Ama tek acı çeken ben miyim diye soruyorum bazen. Psikiyatri tedavisi alsam düzelir miyim...
Yasayan ölü gibiyim?
Cevapla