Mükemmeli aramak zaman israfı mıdır?

Mevlana Hazretleri Mesnevi'de çok güzel açıklamış bunu...

Bir gün, büyük bir bağın iyi kalpli sahibi yoldan geçenleri buyur etti. Onlara bağı göstererek, “Şurada uzanan uzun yolun sağında solunda yeşeren meyve ağaçlarından dilediğinizce toplayın” dedi. Yolcular sevinçle karşıladılar bu çağrıyı; ama yollarından geri kalmak da istemiyorlardı. “Öyleyse,” diye düşündüler, “hem yol almayı sürdürelim hem de ağaçlardan meyve toplayalım...”
Meyve toplayışları şu biçimdeydi: Her ağaçtan en iri gördükleri birkaçını alıyorlar, sonra diğer ağaçlara geçiyorlar, bir sonrakinde daha iyilerini buluruz düşüncesiyle bir önceki ağacı sayısız yemişleriyle öylece bırakıyor, bir yandan da “Ne de olsa ağaçlar yerinde duruyor; olmazsa döner diğer meyveleri de toplarız!” diye umuyorlardı. Oysa her ağaçtan bütün yemişleri koparıp gitseler bağ sahibi gene sesini çıkarmazdı.
Böyle böyle umutları hep bir sonraki ağaca ertelemenin esrikliğiyle o ağaçtan beş tane diğerinden üç tane kopararak bir zaman yol aldı yolcular...
Derken hiç bitmeyecek sandıkları yol, bakmışlar ki sonuna gelmiş. Burası bağın çıkışıydı. Ama topladıkları meyveler yolcular için asla yeterli değildi; arkada bıraktıkları ağaçlar ise daha nicelerini saklamaktaydı.
Geri dönmeye yeltendiler... Bağcı buna izin vermedi, geçtikleri upuzun yolu gösterdi onlara. Bir de ne görsünler: Başkaları, ta yolun başından değin dizi dizi, yol boyu geliyorlar. Hem de ağaçlardan, tıpkı onlar gibi, meyveleri üçer beşer toplayarak.
İlginç olanı ise, eli açık bağcının ağaçları dopdolu yemişlerle yenileniyordu. Çıkış kapısına gelmiş olanlara bu yeni ağaçlar uzaktan sanki daha bir meyveli, meyveleri daha bir iri geliyordu.
İç geçirerek şöyle düşündüler: “Ah ne olurdu şu iyi kalpli adam bir şans daha tanısa bize de bağ girişinden tekrar başlasak! Ama bu kez bütün meyvelerini toplasak ağaçların...”
Oysa en akıllıları bile başaramamıştı bunu... Çünkü bu, insanın elinde olan bir şey değildi!