Bazı insanların en büyük kavgası kendisi ile kavgasıdır. Hiç kimse ile anlaşamaz, hiç bir şeyden memnun olmaz, her zaman huzursuz ve mutsuzdurlar. Bu durumdaki insanlar aşamadıkları içsel sorunları yüzünden daima huzursuz olur etraflarını da huzursuz ederler. Peki ya sen, kendinle barışık mısın yoksa kavgalı mı? İnsan nasıl kendisiyle barışık olur?
Kendinle Barışık Bir İnsan Mısın? İnsan Kendiyle Nasıl Barışık Olur?
Ben kendimle çoğu zaman barışık bir insanım. İyi veya kötü bütün bütün yönlerimi keşfettim ve olan olmayan, yaptığım, yapmadığım her şey için kendimle savaşımı bıraktım. O gün orada o sözü söyleseydim de yine ben ben olacaktım. Ben olarak kalacaktım. O gün söyleseydim yine hiçbir şey değişmeyecekti. O gün öyle olmalıydı. Bugün ben olmam için. İnsan geçmişte yaşadığı herşeyi, ama herşeyi kabul ettiği gün büyüyor. Gözlerimiz açık dışarıya bakıyoruz değil mi? Çevrede insanlar gökyüzünde yıldızlar var. Peki gözlerinin içini gördüğünü, bütün iç organlarını, çalışma sistemlerini, nasıl muazzam bir enerjiyle seni ayakta tuttuğunu, nefes alınca ciğerlerinin hareketini düşün. Ani bir şey yaşayınca kalbinin hızla çarptığını düşün sence de muazzam değil mi? Uzan ve kendini dinle vücudun sana ne diyor bunu duyuyor musun? Kendini ne kadar duyuyorsun dinliyorsun konuşuyorsun? İnsan kendini dinlemeye, kendini duymaya başladığı zaman fikrimce kendiyle barışır:-)
Evet, kendimle barışık bir insanım. Hatalarımla, eğrilerimle, doğrularımla, başarısızlıklarımla kabullendim kendimi. Zaten önemli olan önce insanın kendini iyi tanıyabilmesi. İnsanın kendini tanıması ruh ve beden bütünlüğünü kabul etmesinden, bu bütünlükle barışmasından geçer. Tanıdıktan sonra her halinle dik durmayı ve kendine güvenmeyi öğreniyorsun zaten. Hatalarını gözden geçirmek, kendini başkalarıyla kıyaslamamak, kendini dinlemek, değerli olduğunu anlamak, zorbalıklara pabuç bırakmamak ve her halinle kendini sevmek en önemli noktalar.
Kendimle barışığım. Hayatın her alanında Bazı hadsiz insanların davranışları eleştirilerine maruz kalabiliyoruz. Örneğin yaptığın bir davranışı, bir konuşmayı alaycı tavırla dile getirebiliyorlar. Bunu da sana takılıyoruz diye kılıf uydurarak söylüyorlar. Ama bu hiçbir zaman benim çizgimi bozmadı. Onunla onun gibi konuşmam gerektiğini öğrenmiş oldum. Bir de taklit yeteneğim var, sesim fena değil daha niye kendimden nefret edeyim.
Ya hoş bunlar olmasa da kendimi sevmeyecekmiydim? Hayır bu dünyada benden başka bir tane daha kimse yok, senden de başka kimse yok. Hepimiz özeliz, hepimiz güzeliz, genciz, çıtırız. Daha ne olsun be... 😅😅😅