İntihar düşünceleri beynimi kemiriyor, ne zordur bu düşünceyle yaşamak... 😣 ?

İntihar bir kurtuluş muydu yoksa ihtîlal mi?
O kadar zor ki. O raddeye kadar yaşamak zorunda kalmak, anneyi babayı düşünmek ama çözüm bulamamak, herkese normal gibi davranmak, anlamasınlar diye sahte gülüşler atmak, son kez çay içeceğini, son kez tebessüm edeceğini bilmek. Herkes intiharı kolaycılık sanıyor ama iş öyle değil. Çok çaresizlikle boğuşuyor insan. Çok düşünüp çok inciniyor o zamana gelene kadar. Herkesten kaçıyor, her şeyden kaçıyor çünkü kendini bu dünyaya ait hissedememe duygusundan kaçamıyor.
Sonra bir an geliyor, gözün kararıyor. Bazen planlı bazen anlık sinir ve hayal kırıklığıyla diz çöküyorsun Azrailin önünde.
Zor tabi. Yapması değil ama düşünecek kadar çaresiz kalmış olmak çok zor. Kimsenin seni anlamaması, yaşarsan ruhundaki, bedenindeki izleri taşımak çok zor. Beceriksizliğinden utanmak çok zor...