Mutluluk tercih midir?

Mutluluk içsel bir tercih öyle kolay yapılabilen bir şey değil.
Küçük şeylerle mutlu olabilmek her insanın yapısına uyan birsey değil bir kere.
Insan mutluluğu çocukluğunda tatmalı önce yuvasından öğrenmeli.
Çocukken öğrendiğimiz yetileri kaybetmemiz kolay olmuyor.
Üzgün olmayı da aileden alan gülmemiş,
sürekli dünyaya neden geldiğini sorgulayan çocuklar var mesela.
Nasıl öğreteceksiniz bu çocuğa mutlu olmayı?
Yüzde oluşan gülümseme mutluluk olmuyor. Görünüyor belki ama mutluluk değil o.
Içi gülebilir mi çoğu insanın?
Mutlulukta bir sır gibi insanlar için.
Herkesin kendine özgün mutluluk formülü olduğu için.

Bende o “daha az şeyle mutlu olanlar” kervanına katmak istiyorum kendimi. Ben her zaman, her savaştan kendim çıktım. Şükür Anne/Baba iyiler, sağlar. Ama ben kaç kere düştüm ve kalktım, haberleri yok. :) her zaman Allah ne verirse, ne ile sınıyorsa başım üstüne. Bir çok şeyi ciddiye almam, yarın yokmuş gibi yaşarım. Mutluyum ve pozitif bi insanım her zaman. Mutsuz olmaya başladığımı sezdiğimde, mutsuz eden ne varsa, henüz mutsuzluğuma sebep olmadan hayatımdan çıkarırım :D

uzun lafın kısası bu bir tercihtir.

Mutluluk herkesin aradığı ama pek az kişinin keşfettiği yetenektir. Oysa herkes yanlış yere bakıyor. Çevresine, hedefine değil. Kendisine, içine bakması yeterli. Çünkü gerçek mutluluk bizim içimizde. Bir istediğimiz olmadığı zaman oturup kederlenebiliriz. Ama aynı şekilde ayağa kalkıp kendimize yetedebiliriz. Yani olay bizde bitiyor. Hep derim bakış açısı hayatımızın kalitesini belirler.

Tercih mi bilmiyorum ama belki de mecburiyette olabilir. Hayat hiç kolay değil yaşanabilir kılmak içinde arada küçük mutluluklar bulup gönlümüzü eğlendiriyoruz.