Hayatı saçma buluyorum ama buna rağmen yaşamak bana bir güzel geliyor neden?

Çocukluğum kötü geçti, ergenlikte hatalar yaptım

ama şöyle bakınca mesela otobüsteyken insanları inceliyorum hayatın ufak koşuşturması karmaşası

hayatın saçmalığı bana güzel geliyor
şöyle hissediyorum zaten batacağını bildiğin bir kayığa binmiş gibi ama buna rağmen çiçekler ekerim hayvanlarla ilgilenirim

Burada olmaktan memnun değilim ama yine de azda olsa zevk aldığım şeyleri yapıyorum

hayatın koşuşturmasının içine girmeden yaşayıp ölmeyi düşünüyorum bir şeyler başarmak değil amacım