Dünyada hiçbir çocuk zarar görmeyecek ve her çocuk mutlu olacak ancak siz öleceksiniz. Kabul eder miydiniz?

Hayatta hiçbir olumsuzluk yaşamayacaklar değil, sadece öldürülmeyecek, tecavüze uğramayacak, çocukluklarını güzel ve olması gerektiği gibi geçirecekler. Bence bakış açınız biraz olaya fransız. Tabii ki sizin iradeniz, kararınız olur ama güzel, mutlu, huzurlu olanaklarla büyüyen bir çocuğunuz olsa onun kötü travmalara maruz kalmasını ve güzelin yanında hüznü de yaşasın demeyi kabullenebilir miydiniz ki? Ah şu dünyada minicik bedenler ölmese, mutlu huzuflu yaşasalar da 1000 tane canım olsa 1000 inini de feda etsem. Ben çok acayip sarsılıyorum çocukların başina gelen kötü olaylara ya.

Bu söylediklerini benim ölümüm değil o çocuğu dünyaya getiren ebeveynleri engelleyecek. Engellemeliler de.

Doğru dürüst ebeveynlik yapamayacak insanların çocukları için ölemem kimse kusura bakmasın.

Evet bir çocuğum yok olsaydı da ona karşı sorumluluklarımı/ödevlerimi biliyorum ve yerine de getiririm, merak etme.

Yok canım ben sana öl demiyorum zaten. Böyle bir şey de tamamen hayal ürünü farkındaysan. Sadece bahsettiğim noktayı biraz yanlış anlayıp "olumsuzluklar da hayata dair şeyler" gibi bir şey yazmışsın. Elbette öyle ama çocukların öldürülmesi bambaşka bir şey. Ve ebeveynleri sorumsuz diye bir çocuk benim gözümde değersiz olmuyor. Bunu yazmak yerine "İnsan doğası gereği alt bilinç olarak hayatı survivor şeklinde algılar. Acıktığında aç olan biri ile empati yapıp onu doyurmaktansa önce bünyesi beni doyur diye midesine sinyal verir. Ancak dış etkilerden, öğretilen ahlak anlayışından, modern toplumsal düzenden dolayı insan bu tür şeylerden etkilenip, zamanla evrimleşip açken kendini değil aç olanı doyuracak kadar bilinçsizleşip survivor hayatı için güçsüz bir konuma düşebilir. Bu sebeple ben doğama, canlılığıma ait davranıp, gereksiz duygusallığı baz almayarak sadece kendi sorumluluğum olan kendi yaşamıma devam ederdim. Çocukların ölümü beni bağlamaz çünkü bizler esasında önemli noktalarda ilkel içgüdülerimizle haraket etmek zorunda olan ilkellik barındıran varlıklarız." vs diyebilirdin. Ki benim için doğru olan, doğal olan esasen senin görüşün. Ama ben yapı olarak çok duygusal bir insan olduğumdan böyle bir imkan olsaydı yaşamımdan vazgeçerdim sanırım. Çok duygusallıkta iyi ve mantıklı değildir hiçbir zaman. Ama lanet olsun ki 😥

Bunun hayal ürünü olduğunun farkındayım. Böyle bir durumla karşı karşıya kalsam ne hisseder/düşünür/davranırım, bu çocukların başına bunlar neden geliyor , bu durumun kaynağı ne/kim, sorumlular kimler bu durumdan, çözümü ölüm mü olmalı... diye sordum kendime. "tüm zararlardan korunacak" cümlesini belki yanlış anladım, belki doğru anlayıp yanlış ifade ettim, belki bambaşka pencereden bakıp cevapladım bilemiyorum. Her neyse.
Çocuklar tabii ki benim içinde değerli hatta hayattaki değerli gördüğüm 3-5 şeyden biri de cocuklardır. Başlarına gelen kötülüklerden bende etkileniyorum/üzülüyorum, bunları söyleme gereği duymamıştım bile öncesinde.
O tırnak içinde söylediğin kitap dili cümleleri yerine kendi cümlelerimle sorduğun soruyu kendimce cevapladim.
İnsan hangi koşul olursa olsun yaşamaya programlı (ilkel içgüdülerimiz yaşamamızı söyler, yaşamak için en uygun davranışı yapar.).
İyi geceler.