Ailemin beni sevdiğine bazen inanamıyorum-Biraz uzun ancak gerçekten yardıma ihtiyacım var-?

Belki geçliğin getirmiş olduğu bir tür yanılgıdır ama. Bazen gerçekten ailemin beni sevme nedeninin kendilerini bunun zorunda hissetmeleriymiş gibi geliyor. Ailede ki tek erkek çocuk olduğum için babamın abartılı sevgi gösterilerine alışığım ama benden sürekli bir torun beklentisi var. Bazen beni oğlu olarak değilde adını taşımasını sağlayacak çocuklarının üreme makinası olarak gördüğünü düşünüyorum. Annem de öyle oda beni onun gurur duyacağı biri olarak yetiştirmek istiyor. Sert, Karizmatik, Çalışkan. Ama ben her zaman yumuşak başlı ve nazik biri oldum sırf bu yüzden bile çoğu zaman iğneleyici laflara mağruz kaldım. Kardeşlerimse beni aileden olduğum için sevmek zorundalarmış gibi. Ve artık bende emin değilim onları gerçekten seviyor muyum? Yoksa sadece minnettarlık duyup kendimi borçlu mu hissediyorum? Alıp başımı gitmek ve her şeyden kaçmak istiyorum. Ne yapacağım ben? Sanki yalanlarla dolu bir örümcek ağındayım. Bazen ölmek ve bundan kurtulmak istiyorum. Ne yapacağım ben beni ben olduğum sevdiklerinden nasıl emin olacağım? Ya ilerde istedikleri gibi biri olmazsam beni terk ederlerse? Her zaman erkek çocuklarının daha sevgi dolu büyüdüğünü düşünüyorsunuz ama ben 10 yaşından beri bu cehennemin içindeyim. Artık ne doğru bilmiyorum.
Güncellemeler
+1 yıl
Az önce ablamla bu konuyu konuştuk ne kadar yanlış düşündüğümü anladım hepinize teşekkürler
Ailemin beni sevdiğine bazen inanamıyorum-Biraz uzun ancak gerçekten yardıma ihtiyacım var-?
Cevapla