Belki geçliğin getirmiş olduğu bir tür yanılgıdır ama. Bazen gerçekten ailemin beni sevme nedeninin kendilerini bunun zorunda hissetmeleriymiş gibi geliyor. Ailede ki tek erkek çocuk olduğum için babamın abartılı sevgi gösterilerine alışığım ama benden sürekli bir torun beklentisi var. Bazen beni oğlu olarak değilde adını taşımasını sağlayacak çocuklarının üreme makinası olarak gördüğünü düşünüyorum. Annem de öyle oda beni onun gurur duyacağı biri olarak yetiştirmek istiyor. Sert, Karizmatik, Çalışkan. Ama ben her zaman yumuşak başlı ve nazik biri oldum sırf bu yüzden bile çoğu zaman iğneleyici laflara mağruz kaldım. Kardeşlerimse beni aileden olduğum için sevmek zorundalarmış gibi. Ve artık bende emin değilim onları gerçekten seviyor muyum? Yoksa sadece minnettarlık duyup kendimi borçlu mu hissediyorum? Alıp başımı gitmek ve her şeyden kaçmak istiyorum. Ne yapacağım ben? Sanki yalanlarla dolu bir örümcek ağındayım. Bazen ölmek ve bundan kurtulmak istiyorum. Ne yapacağım ben beni ben olduğum sevdiklerinden nasıl emin olacağım? Ya ilerde istedikleri gibi biri olmazsam beni terk ederlerse? Her zaman erkek çocuklarının daha sevgi dolu büyüdüğünü düşünüyorsunuz ama ben 10 yaşından beri bu cehennemin içindeyim. Artık ne doğru bilmiyorum.
Güncellemeler
+1 yıl
Az önce ablamla bu konuyu konuştuk ne kadar yanlış düşündüğümü anladım hepinize teşekkürler
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer