Hiç unutmuş gibi yaptınız mı, kırılmamış ve hatta parçalanmamış gibi?

Ewet yaptım kalbimi param parca edip hayatımdan kal dediğim halde giden oldu unutmadım yıllarca ama unutmuş gibi yaptm sırf çevrem bak zayıftı hemen bir iki olay karşısında ya da bir insan için hemen yıkıldı demesinler diye ayakta durdum yaralarım vardı kimse görmüyordu sahte bir gülümsemeyle örtüyordum üstünü gece olunca kendi köşeme geçince kaldırıyordum örtümü acı çekiyordum özlemlerime yaşadıklarıma unutmadiklarıma ağlıyordum sonra sabah olunca yine hiç umurumda değilmiş gibi hayatına kaldığın yerden devam ediyodum dışardan hiç üzülmedi umurunda değil derlerdi bu sefer ama içimden zayıf olduğumu dusunmelerinden iyidir der susardim çünkü onlar hep konusurdu yaşadığımız hayatı bilselerde bilmeselerde konuşur etraftakiler bu yüzden acimizi anlamazlar biz bu yuzden hep unutmuş gibi yapiyoruz...

Günaydın canım.
Mecbur olduğum zamanlarda unutmuş gibi çok yaptım.
Ama gururumdan ama sevdiklerimi üzmemek için...
sebepler dahilinde yaptım. yapmak zorunda
Kaldım işte...
İnsan duygularını özgürce yaşamalı aslında değil mi? Hatta en doğal hakkı...
Fakat elde olmayan sebepler doğrultusunda duygularımızı saklamak zorunda bile kalabiliriz.
Zorunda kaldığımız sebepler buna değiyorsa varsın rol yapalım.
Ama yanında rol yapacak kimse olmadığında Muş gibi yapmak zorunda olmadın zamanlarda dökmeli insan içini...
Aksi zarar verir.