Bu sonu aileme nasıl kabul ettiricem?

Teşekkür ederim ama yeni bir başlangıc benim için olmiyicak bazen sorun çevreyle ilgili olmuyor çok fazla ülke de farklı yaşadım. Bak ben doğdum da annem beni terk ettmişti ve 8 yaşına kadar hiç görüşmedik, o dönem kendince nedenleri vardi sanırım. Babam durumu iyi saygı duyulan biri ama benim için baba kavramı yok. Hayatım da baba ve anne yok benim için. Sürekli değişen bakıcılarım ve kesik kesik hatirladigim kan bağım olan insanlar var. Ergenligim zor geçti, bağ kurma sorunum var ki bu bir yerde panik atağa kadar gidiyor. Aslın da saygın durulan biriyim iyi bir mesleğim var. Çok geniş varkli ülklerden tanıdıklarım var. Aslın da çok güzel değil mi ama öyle değil işte. Cehennemi yaşıyorum şu an artik ailemle en yakın olabilicegimiz kadar yakınız ama bu beni sadece rahatsız ediyor daha çok numara yapmak gereken insanlar. Yani kotu bir hayatım yok ama ben bu hayata nefes alamiyorum ve artik bu kötulugu kendime yapmak istemiyorum.

Kötü bir hayatim yok zaten iyi bir gelecek deistemiyorum. Bak bağ kuramiyorum yıllarca terapi gördüm bir ton hap yutum daha da kötüyüm. Bu durum artık gerçekten zorluyor. Hisslerim yok ve sahte mutluluk numaraları yapmak istemiyorum.

Ben bu sorunu elestirilmek için degil geride kalanlarin aci cekmemesi için ne yapabilirim diye sormustum

Doktora git intihar düşünceni de söyle. Çözüm bulacaktır. Muhtemelen beyninde bir madde eksikliği var o seni bu hale getiriyor. O normal düzeye gelince sen de düzeleceksin.

17 yaşımdan bu yana terapi görüyorum bipolar degilim gayet fiziksel olarak sağlikliyim ve şu an da hap kullaniyorum zaten ama bu durumdan daha iyi hissetmicem veya degismicem ve ben bu cehennemi yasamak istemiyorum durum bu kadar sorumda ailemle alakaliydi

Bunu sen değil doktor bilir