Sınırlarınız aşıldığında ne tarafta ineceksin der misiniz?

ben genelde uzaklaşırım. ilk tepki olarak ya da vazgeçiş olarak yaparım bunu yani aslında duruma göre anlamı farklılık gösteriyor. bazen karşıdaki anlıyor bir şeyler çabalıyor kimisi hemen vazgeçiyor ve doğru yapmışım artık uygun mesafedeyim diyorum, kimisi de hatasını anlıyor ona göre bir şeyler yapıyor. bir de farkında olmayanlar var o zaman çok doğru yapmışım diyorum bir insan bu durumda kendi hakkına girmiyor ve bir süre sonra ferahlıyor. sanırım kişiler, arkadaşlıklar, ilişkiler, imkanlar ya da en basit bir eşyanın bile önemini anlamak için yokluğunu görmek gerekiyor. benim de önemimi anlaması için uzaklaşmak bana doğru geliyor.

Tahammül sınırımız yalnız kalma korkumuzla doğru orantılı. Ne kadar yalnız kalmaktan korkuyorsak o denli tahammül sahibiyiz. Tahammül sınırını aşmak aslında yalnız kalabilmeyi becerebileceğini hissetmekle alakalı. Kimsenin derdine derman olma isteğinin olmaması tamamen yaşanmış acıların ve daha fazla bunlarla uğraşmak yerine yalnızlığı kabul etmekle alakalı. Ve bir kere o tahammül kalkanını yere koyarsanız, bir daha elinize alıp kaldıracak gücü bulamıyorsunuz.

O tür davranışlar içinde olan insanları zamanı gelince müsait bir yerde indirmesini biliriz gadası