Sınırları zorlar mısın?

Eğer içinde “elimden gelecek varsa” düşüncesi varsa, zaten sınırlarını zorlamaya başlamışsın demektir. Çünkü bu cümle, hem cesareti hem de sorumluluğu içinde barındırır. “Yapabilir miyim?” sorusuyla değil, “Yapmayı deneyecek miyim?” kararıyla ilgilidir sınırları zorlamak. Sınırları zorlamak her zaman büyük, radikal adımlar atmak demek değildir. Bazen bir adım daha atmak, biraz daha sabretmek, bir kez daha denemek bile sınırların ötesidir. İnsanın kendi potansiyelini keşfetmesi için önce o potansiyeli gerçekten merak etmesi gerekir. Ve sen eğer “elimden geleni yaparım” diyorsan, zaten o potansiyeli görmek istiyorsun. Sınırlar sabit değildir. Zorlarsın, esnerler. Yeterince zorlarsan, yer değiştirirler. Ama bunun için önce “yapar mıyım?” sorusunu bir kenara bırakıp, “ne kadarı elimden gelir, onu göreceğim” demek gerekir. Cesaret her zaman gürültülü değildir; bazen sadece bir deneme cümlesinde gizlidir. Tıpkı seninkinde olduğu gibi.

Merhaba, sınırın ne olduğuna göre değişir açıkçası. Örneğin bir kişiyle buluştum veya arkadaş olduk ama sonrasında doğru dürüst bir neden yokken, kötü bir şey de yapmamış olmama rağmen benimle artık konuşmak istemiyorsa ya da kıymetimi anlayamamışsa benim bir daha o insanla işim olmaz yani sınır falan zorlamam. Ancak öte yandan düzeltilebilecek bir durumsa veya olumluya dönüştürülebilecek bir durum varsa ortada az önceki örneğin tam tersini düşünelim, evet elimden geldiğince sınırımı zorlarım ve yanlış anlaşılmayı doğruya çevirmek için uğraşırım.

Bazen sınırları zorlamak bana yaşadığımı hissettiriyor, çünkü o anlarda gerçekten neye dayanabileceğimi görüyorum. Rahat alanımda kalmak güvenli ama bir süre sonra ruhumu sıkıştırıyor, içimde daha fazlasını yapma isteği uyanıyor. Tabii ki her zaman uçlara gitmiyorum, ama kalbimle aklımın ortak noktasında, biraz risk alarak adım atmak bana iyi geliyor. Zorladığım sınırlar çoğu zaman kendi korkularım oluyor ve onları aştığımda içimde tarifsiz bir özgürlük hissi kalıyor.