"Kul yazar, kader gülermiş"sözünü iliklerinize kadar yaşadınız mı hiç?

Tabii ki yaşadım aslında çok uzun uzun yazabilirim.
Ama galiba yoruldum yani çünkü anlatsam da bir şey değişmeyecek anlatmasam da bir şey değişmeyecek.
Böyle benim buradan yazmam ile oradan okuyunca anlamayacaksınız çünkü benim şu an ne durumda olduğumu hayat saçma ya yani değil mi ya ne kadar çabalarsan çabala emek verirsen ver yeri geldi fedakarlık yap ama degmiyor karşılığını almıyorsun sadece verdiinle kalıyorsun.
belki yaşın çok büyük değil bu söylediklerim size ukalaca geliyor olabilir henüz 19 yaşındayım ama gerçekten yani şu an geldiğim yere bile ben çok zor geldim o kadar pisliğin o kadar olayın içinde.
tam şurada dedim galiba ben bu aralar gerçekten mutluyum dedin üzerinde çok zaman geçmedi araya bir soğukluk girdi son hepten bitti zaten o kadar üzgünüm o kadar pişmanım ki ben belki de kendimi affetmem zor yani çok zor biz saçma sapan şeylere takılıyoruz insanlar olarak kaçıncı yüzyılda yaşıyoruz farkında değiliz insanlar ne der diye kafayı yemişiz resmen bırak insanlar ne derse desin ya insanların ağzı torba değil büzülmüyor.

İşleri yok oturuyorlar ve dedikodu yapıyorlar olan tek şey bu böyle şeyleri takılmamak lazım saygı duymak lazım ben sadece bunu bekledim çünkü ben çok kişiyi geri çevirdim yalan Söylemeyeceğim gerçekten sadece özellikle beş aydır bu sitedeyim belki de on kişiyi geri çevirdim ve üstelik bunların üç ya da dört tanesi bana gerçekten ciddi ilişki vaad ediyordu gerçekten hemde bana değer verdiler ben hissettim ama istemedim çünkü ben onlara onların bana verdiği kadar değer veremedim bunlar haksızlık olurdu ama yine de hiçbir zaman onlarla bağımı koparmadım hala arkadaşız mesela şu an çoğuyla çünkü günah eğer onlarla konuşmasa birden bağımı kessem Üzülecekler ve ben kimsenin günahın boynuma almak istemiyorum.

bana duyulan sevgi hep saygı duydum ben de bunu bekledim olmadı canın sağ olsun ne diyim aman.

Bir insana verebileceği noktaya ben biraz erken geldim galiba hatta baya erken oldu duruldum sadece birkaç ay Önceki ben ile şimdiki ben arasında o kadar çok fark var ki inanılmaz çevremdeki insanlar bile bunu farkında düşün bak mesela babam haftada taş çatlasa bir defa görüyorumdur ama o bile söylüyor ne diyor sen de bir durgunluk var ne yapalım yani artık heyecanım kalmadı bir şeye karşı.
Çabam iyi canım ya da pozitif bir duygu beslemiyorum artık içimden gelmiyor mesa bütün yataktan çıkmasam şikayet etmem.

Ama onların da suçu yok yani sürekli bana sen niye böylesin diye sor onların da suçu yok çünkü hiçbir şeyden haberdar değiller.

Ben de mutlu gibi yapmak zorundayım ama artık onu bile yapamıyorum çünkü canım yanarken dışımdan gülmek benim daha çok canımı acıtıyor.

artık müsa gözyaşı dökemiyorum çünkü iç çektikçe safra kesem şişiyor ağrıyor bu sefer Ağlayamıyorum bile her şey üstüste geliyor adaptasyonm çok kötü.

tam bir şeylere alışıyorum diyorum sonra sürekli her şey tepetaklak oluyor sürekli bir şeyler alışmakla geçiyor en ufak bir Desteyim yok yaşam enerjim olacak en ufak bir şey yok hayatımı bir insan üzerine kuracak değilim ama sadece bana destek olmasını sen nasılsın diye bile sormazsın şu an ona o kadar ihtiyacım var ki.

aslında isterdim bitsin kimseyi sevmek isterdim düşünsene ne güzel hiç kimseye bağlanmıyorsun olmaması daha iyi keşke duygularımı aldırabilsem ama maalesef öyle bir seçeneğim yok.

biraz içimi döktüm gibi oldu sankimsi🤓🤓

Evet yaşadım maalesef
Annemle babam bir arsa aldılar yıllar önce
İçlne ufak bir baraka yaptılar. Ekiyorlar dikiyorlar bir yandan. tam mimarla anlaşıldı güzel bir ev yapılacak bahçe düzene girecek derken pankreas kanseri teşhisi kondu babama ve 3 ay içinde vefat etti. Annem de dayanamadı arsayı sattı. Tam da budur işte kaderin gülmesi

Bundan 8-9 sene önce iliklerime kadar yaşadım. İyi ki de öyle olmuş. Kendi kararıma kalmamış kader bildiğini yapmış. ♥️