Acını nasıl yaşarsın sessizce mi yoksa bağıra çağıra mı?

Bunu bir örnekle açıklayayım. Mesela bir kalp ağrısı var, bir de diz ağrısı. Dizinde yara olursa açık olur, herkes görür. Peki ya kalbinde yara olursa? Kimsenin haberi olmaz çünkü o acı, çok derindedir.

Hatta bununla ilgili de bir söz var: "Derin acılar dilsizdir" diye. Ben ne yaşarsam yaşayayım kendime saklarım. Acımı da sevincimi de. Göstersen ne olacak ki hem? Ya sen ona acını gösterdiğinde o mutluysa? Kendi haline mi sevinsin, senin haline mi üzülsün? Ya da sen çok mutu oldun ama karşındaki kişi o an kan ağlıyor. Ne yapsın, kalbi yanıyorken sana mı gülümsesin?

~sessizce yitip gitmek en iyisi gibi geliyor bana 🎩

Gerçek acılar sessiz yaşanır önce çığlık çığlığa bağırırsın anlatırsın yalvarmak gibi anlamazlar belki sonra mecburen içten içe hep düğüm atanlar var birde sonuna kadar devam edecek..

Bitmeyen acı var mıdır bilmiyorum?

Bazı insanlar o kadar çok acıtıyor ki o kadar çok ki bunca aşk intiharı boş yere olamaz.. Ruhsal bir acının fiziksel boyutu biraz büyük geliyor ve çöküş..

Sadece aşk da acıtmaz, onur ve şeref sahibi gurur, haysiyet bunlar da tek kullanımlık ve gerçekten sahip olan insan altında kalamaz bunların..

Duygular diyorum acıtır, fiziksel acı eşiği yüksek birisi bile duygularına söz geçiremez yeri gelir acır çok acır kalp yeri..

Çaresi var mı bu acının?

Sahi nedir?

- Sessizce: Ağıt yakmam ama sessizliğim keskindir.

- İnsandan başka acısını kendine saklayan bir canlı yoktur, sanıyorum.
Acı paylaşılmalı, gizlemeye gerek yok ama yükü başkasında olmamalı.

- Bedenimi çok, çok, çok yorup kafamı uyuşturarak yaşıyorum acımı.

Nasıl bir acı olduğuna bağlı..
Anne Babam hayattayken ölmeleri durumunda feryadımın arşı titreteceğini düşünürdüm, deliririm falan diyordum.
Tam aksine hiç sesim çıkmadı, olana teslim oldum O’ndan gelene de razı..

Her acının şiddeti farklıdır, acının çaresi varsa bağırırsın ki insanlar duysun sana bir yerde merhem olsun, çözüm bulsun o acı bitsin.
ama bitmeyecek acılarda tek yapabildiğin teslimiyet, bu yüzden de sessizlik hâkim oluyor.

Icimde gecelerimde... bazen haykirasin gelir tas üstünde tas birakmayasin gelir ama ne bir kelime söyleyeck sözün olur ne dermanin ne baska bisey tek yapabildigin göz xasi dökmektir disina göz yasi icine kan damlasi igne batmasi gibi avi asla gecmixor ama halbuki bi salsak döksek icimizi cikarabilsek hinvimizi hepsi gececek gibi

Normalde şen şakrak biriyimdir. Kahkaha atmam ama sürekli tebessüm ederim.
Bir derdim olduğunda bunu sessizce aşmaya, yaşamaya çalışsam da muhakkak çehreme yansır. Dolayısıyla halim çabuk aşikâr olur.

Merhaba,

Acımı her zaman içimde yaşayan biriyimdir. Kimseye belli etmem. Ama sorsanız iyi birşey mi? Hayır tâbi ki insanı öfkeli yapan bir duygu patlaması yaşayacak gibi hissetirir. Bağıra çağıra yaşamak belkide daha iyidir, niye derseniz çünkü insan içinden atıyor, biriktirmiyor, biriktirdikçe kendine zarar veriyor, kendini içten içe yıpratıyorsun...

Acı o kadar çok ki...
Kendimden bir parçam gibi yaşıyorum...
Bazen ortada bazen en gizlide saklida...
Paylaşacak gercekten degecek biri olmadiktan sonra gizli sakli farketmiyor..
Ama sunu iyi biliyorum başını gogsune yaslamasina izin verdigin biri olmazsa ister gizle ister asikar et aciyi yanliz yasamaya devam edersin..

Sessizce yaşarım acımı , mutlu iken mutlu olduğumu herkese gösteririm ama mutsuz olduğumu kimselere belli etmem ruhlarına bille hissetirmem, kendi kendimi sessizce onarırım.🙂

Sessiz ağlarım kendi içimde yaşarım. Ama bu iş kontrolden çıktı açıkçası çünkü ölümde bile sessizim neyin gururu bilmiyorum. Ama istesem de insan içinde kendimi salamıyorum...
Çok zor böyle olmakta

Acının şiddetine ve konunun ne olduğuna göre değişir.. Önemsemiyorsam umurumda olmaz.. Ama benim için önemi varsa önce bağırıp çağırıyorum sonra sessizliğe bürünüyorum.. Keyifli geceler..

İçimde yaşarım öyle herkese duyurmaya gerek yok. Duysalar da ellerinden hiçbir şey gelmeyecek nasıl olsa. Kimsenin bana acımasını istemiyorum en azından kendi kendime yaşıyayım acımı.

Sessiz çığlığım kimse duymuyor🖤😔🖤