Yaşamda insanlığın anlam arayışı?

Sürdürülebilirlik çok doğru şu ana kadar bunu başaramadım böylesine bir tutku daha ne isteyebilir ki bi insan.

Ablam arayışında bi sonuca ulaşmadan mücadele etmek acı veriyor değil mi benim çok zoruma gidiyor bu durum

Bir şeyin ne olduğunu düşünmek o değiştikçe ondaki diyalektiği irdelemek finans şirketlerinin ya da satranç oyuncularının dünyalarıyla birebir aynı. Buradalık anda varolmak kant saati ya da hegelin diyalektiği.. bunların gerçekliğinde şüphe yok fakat bireyin yaşamındaki rolü nedir? 100 yıl sonra anadolu kavmindeki tinsel yapı benim umrumda bile değil çünkü ben yokum. Nietzsche nin de dediği gibi kahkaha içermeten her türlü hakikati reddediyorum. Sorun yaşamın acılarla dolu olması buna çözüm arıyorum. Kant ın ahlak yasaları babamı 20 yaş daha yaşlı gösteriyor

Bir seyi durmadan söylersen o anlamsizlasmaya baslar.
Diyalektik temelli fizik ile bakarsan nitchzenin de dedigi gibi akil ile psuke nin arasindan ince bir dunya dogar mekaniklesir onada nihilizm denir.
Bosluga baktikca boslukta sana bakmaya baslar.

Evet güç istenci kitabından nihilizm de aşmak gerekli sonunda zaten herşeyi güç istencine ve üstinsana bağlıyor. Hem böyle düşünürken hem de dionysos apollo takıntısı çok ironik geliyor bu nasıl mümkün olabilir? Bir insan joker gibi nasıl savaşabilir

Çünkü dionysos olmazsa tarih nasıl olur gösterdi mutlak bir güç istenci ve nazi almanyası

Yaşamda niçin çırpınıyoruz ve nietzsche yi de delirten bir tür hayal kıruklığı mıydı

Bence kesinlikle hayati seviyordu. Yani bana oyle geliyor.
Yasamda cirpinmiyoruz aslinda özne olarak sen nesneye neyi yukluyorsan bu arada ki bag ozneyi degistiriyor ve nesneye itiyorsa ona arzu diyoruz.
Arzu da kendi ögelerine ayrilinca ayni basa tekrar donuyoruz.
O duvarin arkasindakini her merak ettiginde hiclesmeye basliyorsun mutlu olmak istiyorsan duvarin arkasina bakmayi bi yerde birakacaksin.

Arthur schopenhauer e hayran oluşu acıyı kabullenişiydi. Ama onun gibi dünyayı devamlı böyle hissetmektense yaşamı güzelleştirmeyi seçti sorun şu.. üst insan konseptini filmler üzerinden ele aldığımızda örnek karakterler genelde sadece acıyla barışık ve sorunlu tyler durden örneği çok bilinen bir örnek başka dogville deki grace hepsi yıkıcı karakterler ve dinamit gibiler. Amaç acıyı azaltmaksa güç neden? Eğer güç bir amaçsa dionysos aşk ve sarhoşluk neden? Burada bir paradoks yok mu

Cunku ayni ezik tarafini onda gordu.