Hiçbir şeyi kafasına takmadığını düşündüğümüz insanlar gerçekten de takmıyorlar mı?

Onlardan biri olarak cevap vereyim. Bizler, en çok gülenleriz. Hani içi kan ağlarken kızılcık şerbeti içtim diyenler var ya. İşte o biziz. Dertlerimiz bizi boğsa da 'Yüzme biliyoruum!' deriz. Her olayı şaka vurur, dertleri adeta deterjan gibi yok ederiz. Sizlerin gördüğü budur. Gamsız, bu dünyaya eğlenmeye gelmiş, dertsiz biri.

Oysa Allah'tan başka kimsenin bilmediği bir yüzü de var. Hani bir söz var ya: "Derin acılar, dilsizdir" diye. Genelimizin derdi böyledir. Çok kez anlatmaya çabalamışızdır. Ama her seferinde anlaşılmayınca insan vazgeçiyor. 'Madem benim yüzüm gülmedi, o halde diğer insanların yüzü gülsün' düşüncesine kapılıyor. Yere düşüp kemikleri bile kırılsa kahkaha atıp şakaya vurmayı tercih ediyor. Yani 'içimde fırtınalar kopsa da yüzümde tek bir rüzgar esmez benim' sözünün yaşayan örneğiyiz.

~aslında çok basit bizi anlamak. Sadece acılarımızı kahkahalarımla bastırıyoruz ki çığlıklarımızı kimse duymasın. Hoş gülmesek de duyan yok ya neyse 🎩

Yani şimdi söyle birinin sürekli dış görünüşüyle dalga geçiyorsun diyelim (Yani mesela Burnu kötüdür dalga geçersin boyu kısadır cüce diye dalga geçersin vs. vs.) Ve dalga geçtiğin kişide görünüş olarak hiç umursamıyor hatta yeri geldiğinde kendiyle bile dalga geçsede aslında beynimizde şunu söylememiz lazım;

"Ya tamam bu arkadaş kendisiyle çok barışık birisi zaten kendide bunu gösteriyor hareketleriyle ama bu sözleri her fırsatta duymak eminim yaralıyordur."

Diye söylemeliyiz aslında yani görünüş olarak hiç takmıyor gibi gözüksede içini bilemiyoruz. Belki üzülüyordur yani gelipte "Ay ayşe (dalga geçen insanın ismi neyse artık) sen bana şöyle bir şey söyledin ben çok kırıldım çok üzüldüm yaaa" diyecek hali yok ya.