Yüksek takdir ve başarıyı hak eden bir insan mısın?

Pes etmemeliyiz , bende etmeyenlerdenim çok şükür. Ufkun geniş olanın , pes etme çizgisi olmaz. Kimi zamanlar durağan geçer lakin içerde niyet canlıdır. imkanlar kendini gösterirken tekrar ortaya çıkar gayret. Takdir edilmek , kimine göre işe yaramaz , kimine göre azimli gayretli , kimine göre başarılı biriyimdir. Ama bu soylenilenler ben değilim , ya da olmak istediğim ben değilim. Herkes kendi bakış açısına , mantığına veya duygularına göre değerlendirir. Düşünce dünyası dar bir insanın , bırak bu işleri sen mi kurtaracaksın ya da duzelteceksin demesi , benim gayret içinde olduğumu gösterir lakin , onun sözünün doğru olduğunu göstermez, beni çok seven birinin , beni başarılı şekilde gormesi ve ifade etmesi tamamen objektif olmayabilir duygular vardır. gereksiz bu işler diyerek beni gereksiz bulanlarda olur. Lakin , hiç kimse ne senin ne benim aklımın içindeki ufkun genişliğini bilemez. Bu sebeple kuldan takdir görmek veya görmemek beni çok etkilemiyor.

Hayat “an”lardan oluşur. İyi-kötü, mutlu-mutsuz, hüzünlü-neşeli, acı-tatlı gibi birçok karşıt anlardan. Bunlardan birisi de başarı ve başarısızlık. Özellikle son zamanlarda sosyal medya paylaşımları bu ikiliden “başarı” üzerine çok odaklanmış durumda. Aslında her “like (beğeni)” bizim için bir “başarı” ve salgılanan dopamin hormonu yardımıyla kendimizi iyi hissetme aracı. Biz de sürekli bunun peşinde ve bir “kim daha başarılı veya mutlu” yarışındayız. Aslına bakarsanız başarı olmak ve başarılı hissetmek insanlar için çok önemli. Ian Robertson’un “The Winner Effect– Başarı ve Başarısızlığın Nörobilimi” kitabına göre başarı ve başarısızlık bizi biz yapan en önemli etkenlerin başından geliyor. Bir şeyi başardığımızda, bir sonraki görevimizde başarılı olma ihtimalimiz de yükseliyor. Bu başarı ne kadar küçük olursa olsun testosteron ve dopamin salgılamamızı sağlıyor ve bizi bir sonraki başarımıza yakınlaştırıyor.

öyle yüksek ahım şahım bir şey istemem ama 99 alsam 1 puanı nerede kaçırdın diye bana kızarlar. kendimi hala yetersiz hissetme sebebim bu travmalardır. benden her şeyi en mükemmel biçimde yapmamı istiyorlar bıktım artık

bir kere de aferin güzel desinler