Mental olarak kaybolmuş kişilere psikolojik desteğin faydası dokunur mu?

Eskiden dindar 5 vakit namazında birisiydim. Sonra dinden çıktım. Her şey anlamsız geliyor :/ hani Allah inancım olsa o bana güç verebilirdi. Ama inanmadığım şeyin zorla inancı olmaz. Pek sığınak noktam da kalmadı o yüzden

Benim inancım dinlerin saçma olduğu, insan uydurması olduğu. Allaha bir tanrıya inanıyorum. Ama biz insanların inandığı dinlerin gerçek olmadığını saçmalık olduğunu düşünüyorum. Gerçekten bir tanrı yollasa bu kadar çelişkili olmazdı. Sorgulamamız bile gerekmezdi. Benim inandığım tanrı din gönderse böyle olurdu. Öyle bir din de göremiyorum

Mehmet abi gibileri de dinliyordum. Olmuyorsa olmuyor. O kanal yeniyken takip eden kitledendim... Baya olmuş be

Kendimden başka kimseden etkilenmiyorum. Kendi nedenlerim için yapıyorum. Ölmeden önce yaşayabileceğim şeyleri tecrübe etmek istediğim için canıma kıymıyorum. Ama onlarda pek güzel şeylere benzemiyor. Mazoşist olup çıkmazsam eğer hayatı da sevemeyeceğim sanırım

5 senedir ağırlık çalışıyorum. O olmasa iyicene kafayı yerdim. Antidepresan görevi görüyor. İlaç kullanmaya karşıyım. Mental olarak bunları kabullenmem gerekiyor. İlaçlarla yürüyen ölüden farkım olmaz. O varyatımın hayatını yaşamak istemiyorum

Onlar düzenli alınması gereken şeyler. En az 1-2 sene kullanmak gerekir. Okullar açılsın okul psikoloğuyla görüşüp duruma göre alabilirim. Yine de pek istediğim bir şey değil. Yan etkileri yararından daha fazla. Çoğu arkadaşım uyuşturucu niyetine o ilaçlara başvuruyordu

Para yok özel için. Dertlerimin diğer kaynağı da o zaten

3 gün iş 4 gün spor şeklinde geçiyor. O 4 günde yemek harici 5 saatim oluyor. Onda da dizi falan izliyorum. Baya monoton bir yaşamım var. Yaşadığım yer köyden hallice olduğu için hiçbir alternatifimde yok

Üniversitede eve uyumak için giden birisiydim. Aile yanı çok çarptı

Hayatı dolu dolu yaşamayı seviyorum. Kolay sıkılıyorum. Yerinde duramayan tiplerdenim. Ve daha da çok şey yapmak istiyorum. Yine de eski hevesim kalmadı. Eski zevklerim eskisi gibi keyif vermiyor. Lisede istediğimi yapabilmek için oyunlara girerken kitap okuyan derslerde sıkılınca açıp kitap okuyan teneffüste tüm okulla sohbet ettikten sonra yetinmeyip müzik dinleyen yerinde duramayan bir tiptim. Üniversitede de hep gezip tozup eğlenen boş durmayan birisi haline geldim. Ama işte hep aynı şeyler sıkıyor. Normal insanlar için bunlar hayatı eğlenceli kılabilir. Ama benim gibi insanlar için çoook sıkıcı

Sadece koronada can sıkıntısından dolu müzik türü keşfedip playlistler yaptım. O kadar sıkılıyorum. Bunun etkisi de olabilir

Ailemi üniversite başlayana kadar bırakma imkanım yok. Ama yeni üniversitem küçük bir şehirde o da sıkar beni. Üstüne kpss çalışıcam :/