Hayattan zevk almıyorum. Bunun için ne yapmalıyım?

Çok haklısınız. Eski eskide kaldı ama kalbimi binbir parçaya ayırarak...

İnsan zaten yaralanmasa ve acı çekmese büyüyebilir mi? Acı çekmek insanın doğasında var.

Çok güzel özetlediniz. Yaşanmışlıklar bizi biz yapan değerlerdir.

Bilmiyorum ben de. Birde ülkemiz gittikçe elimizden kayboluyor. Canlılar ölüyor, sınıfsal eşitsizlikler, eğitimde yeterli kaynak olmaması, insanların duyarsız olması... Diyeceğim o ki dünyanın sonuna doğmuşuz.

Üzgünüm ama ben daha on yedi yaşındayım ve evli bile değilim. Ne seksi?

O senin görüşün. Bu da benim görüşüm. Dinimizce dini nikah kıyılıp, resmi nikahlı olursan senin helalin olur.

Bu konuda haklısın. Gerçekten çok asosyalim. Bunu reddedemem. Ama birileriyle gezmek veya konuşmak beni cezbetmiyor. Gerçekten beni anlayan birisiyle konuşmak ve dertleşmek istiyorum. Derin düşünen birisi ancak beni anlayabilir.

Hedefim ingilizce öğretmenliği. Bir de yazar veya şair olmak.

Aslında çocukken bu kadar asosyal değildim. Ama gittikçe içime kapandım ve insanlardan uzaklaştım. İnsanlarla anlaşmada iyiyimdir aslında. Çok iyi dert dinlerim, tavsiye veririm, empati kurarım. Ama bir kendime yardımım dokunmaz.

Ben çok dışlandım, hor görüldüm, sevilmedim, çok suistimal edildim, yargılandım. Bundan dolayı insanlardan nefret ettim. En çok da kendimden. Beni bunca şeye sürükleyen kendime...

Ben hayal dünyası çok geniş bir çocuktum. Saftım ve masumdum. Herkesi annem gibi bilirdim. Herkesin şefkatli olacağını, beni seveceklerini, beni koruyup kollayacaklarını düşünürdüm. Ama aslında bunların hepsi hayal dünyamda canlandırdığım şeylermiş. Çok hayal kırıklığına uğradım. Sorunlu bir ailem vardı. Bu yüzden sorunlu bir çocukluk geçirdim. Bu da ne olsa sosyal hayatımda ve okul hayatımda bana dezavantaj sağladı.

Onlarda hiç evden çıkmazlar ki. Biz ailecek asosyaliz. Samimi söylüyorum. Ayda bir kere falan birlikte dışarı çıkarız. Bu yüzden ailem çok tepki vermiyor. Ama sürekli odamda olduğumu görünce beni çağırıyorlar odanda durma diye.

Benim babam engelli. Bu yüzden bir işte çalışmıyor. Annem de ev hanımı. Ablam da uzaktan üniversite okuyor. Yani geçim kaynağımız dükkanlarımız. Başka bir şeyimiz yok.

Emin ol günde bilmem kaç kere intihar etme senaryoları kuruyorum kafamda. Çözümsüz kalıyor her şey. Gerçekten çok yoruldum şu yaşımda her şeyden.

Eğer gerçekten o raddeye gelirsem belki edebilirim. Ama bunu gerçekten kafama koymam gerek. Birden yapmam. Gerçekten planlı ve programlı olur. Biliyorum İslam'da haram ve cehenneme gidiyorsun. Ama şartlar bazen seni dininin bile önüne geçirtiyor.

Her insan gibi ben de sorguluyorum tabii ki dinimi. Sorgulamadan bir şeye inanmak ve körü körüne bağlanmak olmaz. Araştırıyorum ve videolar izliyorum. Kur'an - ı Kerim'in türkçe mealini okuyorum. Ama İslam'dan başka bir şey de hiç mantıklı gelmiyor inan bana. En iyisi İslam. Dört dörtlük bir müslüman değilim elbette. Ama elimden geldiğince dinimin emirlerini yerine getirmeye çalışıyorum. Ne kadarını yapabiliyorsam...

Hazırlanıyorum şimdiden. Sorular çözüyorum, özetlere çalışıyorum. Bakalım umarım iyi bir üniversite kazanabilirim.

Yok canının sağlığı. İyi geceler dilerim. Beni dinlediğin için de ayrıca teşekkür ederim.😊

Depresyondan da beter bence benimki

Aslında ben de mutlu olabilirim ama nasıl mutlu olacağımı bilmiyorum

Değil mi? Ben delirdim sayılır zaten 😀😀

Neden ki delirmenin saflıkla alakası nedir?

Asıl akıllılar korksun. Deli olmak iyidir.😉

Peki iyi geceler sana o zaman :)

O işlere girmiyorum. Çünkü ben sevdim mi derin severim. Çekip gittiğinde ben de kaybolurum. Bu yüzden aşk işleri mümkünse benden uzak dursun

Düşünmüyorum evliliği.

Kafaya takmayabilsem zaten şu an çok daha mutlu olurdum. Boşuna dememişler. Bu dünya, ince düşünen insanlar için bir cehennemdir diye. Çok düşünürsen sorunları da beraberinde getirirsin.

Gittikçe delirmeye başladım zaten. Kendi kendime konuşuyorum aynaya bakarak.

Değil mi? Aslında benimde hoşuma gidiyor. Ben çocukluğumdan beridir kendi kendime konuşuyorum. Çünkü konuşmak rahatlatıyor. En azından benim düşüncelerim ve kimse yargılamıyor. Kendim dinliyorum, kendim cevaplıyorum.

Tabii ki. İnsanı en iyi anlayacak olan yine kendisidir. Bu yüzden en çok insan kendini tanımalı, kendini sevmeli ve değer vermeli. Bu hayata yalnız geldik ve yalnız gideceğiz. Sadece biz varız, kendimiz için.

Teşekkür ederim. İnsanları anlama konusunda iyiyimdir. Çok empati kurarım insanlarla. Bu yüzden insanlar bende kendilerini görür. Bir ayna işlevi görüyorum aslında.

Bence biraz gökyüzünü izleyip, öyle uyumalısın. O zaman çok daha iyi uyuyabilirsin. Yatmadan önce gökyüzünü seyrederim, kendimi orada hayal ederim. Gelecekte neler olabileceğini canlandırırım o yıldızlı siyahın içinde. Sonra da uykum gelir ve uyurum.😊

Hayal kurmak için hiçbir engel yoktur. İstersen o boş tavanı bile yıldızlarla, mavilerle, ayla süsleyebilirsin. Hayal gücü sınırsızdır. O senin ve bunu kullanmalısın.🙃

Ben de senin gibiyim. Ama en azından hayal kurmaktan asla vazgeçmiyorum. Çünkü hayallerim olmasa ben bir hiçim. Beni var eden hayallerim. Hayata bir anlam katma çabasından her ne kadar yorulsam da bu hayatta yaşadığım sürece, bu beden her nefes aldığı sürece katlanmalıyım her şeye. Her ne kadar zor olsa da.

İyi geceler tatlı rüyalar.🌙⭐

Kendimi sevemiyorum. Kendime karşı çok katıyım. Eğer başarısız olursam kendimden nefret ediyorum. Kendime karşı hiç özgüvenim yok. Kimseye açılamıyorum. Kimsenin beni anlamadığını düşünüyorum. Çünkü ben çok derinlerde yaşayan birisiyim. Erken farkındalığı olan birisi ve çok düşünen birisi...

Açıkçası ben insanlarla olan bağımı kestim diyebilirim. Tek bir arkadaşım var. O da başka bir şehirde oturuyor. Sosyal medya üzerinden konuşuyoruz. Ondan başka konuşup, dertleşebilecek hiçkimsem yok kitaplarımdan başka. İnsanları sevemiyorum, güvenemiyorum. Hepsi beni hayal kırıklığına uğratıyor.

Bunalımda olabilirim evet ama nasıl çıkacağım?

Neee? Hayır tabii ki 😐

Alamıyorum ki