İnsanlar onca doğrularınıza rağmen tek yanlışınızı esas alıp sizi yargılarlar. Neden?

Kendi yanlışlarıyla meşgul olmayan insanlar maalesef başkalarının hatalarını görür, eksik yanlarını araştırır.. Olgun, karakterli kişiler kendi hatalarıyla meşgul olur ve insanların hatasını kapatır, örter. Ama insanlıktan nasibini almayanlar eğlenirler, gülerler. Bu biraz da karakter meselesidir ve insanın iç dünyasının yansımasıdır. Zira iç dünyası güzel olan insanlar güzellikleri görür, iç dünyası fesatlıklarla dolu olan insan ise kusur görür, kusurları yayar, eğlence malzemesi eder.
Kibir, narsizm, aşağılanma kompleksi, nankörlük, fesatlık, kıskançlık, alaycılık, vefa bilmemesi gibi şeytani duygular muhattabımızın onca doğrusu varken, tek bir yanlışını görmemize neden olur.
Bazen de kişi çok kırılmıştır, öyle çok kırılmıştır ki yapılan tek bir kötülük, yanlış bugüne kadar gördüğü iyilikleri, güzellikleri unutmasına sebep olmuştur. Böyle bir insanı da nankör addetmemek gerekiyor, zira insanın içinden ağlaması, içinin ağlaması çok kötü bir yıkım.. Ne kadar iyilik görürse görsün insan bazen tek bir kötülük, tek bir yanlış tüm iyilikleri silip süpürür.. Bazen de kişi öylesine fedakar, yumuşak, uyumludur ki böyle bir kişinin adeta hata yapma hakkı yoktur.. Dört dörtlük olmak, mükemmel olmakta iyi değildir bu anlamda. Çünkü her işe yarayan, haddinden fazla fedakar olan, hayır demeyen kişiler her zaman aranan kişilerdir ve bu kişilerden beklentiler fazla olur. Aslında hata onlardadır bence.. Çünkü alıştırmamak lazım, hayır demeyi bilmek lazım.. Böyle insanlar 99 tane iyilik yapsa ve 1 tane yanlış yapsa,1 kez hayır dese o 99 iyilikleri görülmeyecek.. İnsan hayır demeyi, önce ben demeyi, sınır çizmeyi, gereksiz iyiliklerde bulunmamayı da bilmeli. Nabza göre şerbet vermeli bence.