Hiç bir şeyde iyi değilim?

Hiçbir şeyde iyi değilim ve bu durum hayat enerjimi tamamen yitiriyor. Kendimi çok amaçsız ve boş hissediyorum. Hayat sınavımın sadece insanlara bakıp imrenmek, hiçbir şeyi becerememekten ibaret olduğunu düşünüyorum. Bu becerisizliğin oluşturduğu burukluk bazen o kadar kuvvetli oluyor ki bir anda yere yatıp ağlamaya başlıyorum. Çoğu zaman canıma kıymak istediğim bile oluyor.

Ders çalışıyorum. Oturup konu ile ilgili videolar izliyorum, notlar tutuyorum, ilgili olmasam da ilgili bir şekilde izlemeye ve anlamaya çalışıyorum, gerektiği yerlerde başa sarıyorum ve sonrasında da anladım zannederek testin başına oturuyorum ama bakıyorum ki soruların hiçbirini çözemiyorum.

Belki yeteneğim sanattadır diyorum ama resim çizemiyorum. Müzikle ilgileneyim diyorum ama güzel şarkı söyleyemiyorum. Belki enstrümanlardan birini iyi çalabilirim diyerek piano aldım ama ne bir hoca, ne de bir kurs var. YouTube'dan videolar açıp insanların eline bakarak tek tek ne bir nota ne bir şey bilmeden görsel hafıza ile öğrenmeye çalışıyorum ama sürekli unutup onu da beceremiyorum.

Belki sporda iyiyimdir diyorum ama futbolda kimsenin pas atmadığı, çoğu zaman oynadığı belli bile olmayan 1 saat sahada boş boş dolanan oyuncu oluyorum genelde. Basketbol oynayayım diyorum ama onu da beceremiyorum. Hatta bir an düşündüm ki acaba bunların hiçbirine gerçekten yeterince ilgim olmadığı için mi hiçbirinde iyileşemiyorum ki? Ama sonra aklıma geldi ki deli gibi kaykay videoları izliyorum. Sabahtan akşama kadar sürmek istiyorum. Bacaklarım çürüyene kadar yapmak istiyorum bu sporu ama gel gör ki bizim yeteneksiz çocuk yaklaşık 1 yıldır sürmesine rağmen bunda da beceriksiz. Normal sürüşlerimde hiçbir sorun yok. Ollie ve shove-it dışında hiçbir şey yapamıyorum. Onları bile iyi yapamıyorum.

Hayatında bir şeyleri başarmış, çalışkan ve yılmayan insanlara çok özeniyorum. Aynı zamanda da kendime acıyorum. 1000 kere de denesem 1 kere yapamadığım kickflip'te bazen yere çocuk gibi çömelip ağlıyorum. 100 kere de dinlesem de çalamadığım piano parçasını 101. kez denerken yarısında soluksuz kalıp titreye titreye ağlamaya başlıyorum.

Daha bana hayatta motivasyon veren şey onu bile bulamadım. Arada bir kapımı çalıp "Niye ağlıyorsun oğlum, ne oldu? Ben sana güveniyorum sen çok yetenekli bir çocuksun. Yeterince denersen yapabileceğine eminim. Haydi bir kez dene bakalım ben de izleyeceğim bu sefer." diyen bir ebeveynim yok. Hiçbir zaman iyi ki varsın diyen birisi olmadı. Ne hissettiğimi, ne düşündüğümü, derdimin ne olduğunu merak eden birisi de yok. O kadar yalnızım ki anonim bir şekilde sitenin birine yazıp belki birileri vaktini harcar da okuyup yanıtlar diye bekliyorum.

Bu kimsesizlik, bu beceriksizlik gücümü kesiyor. Sabah uyandığınızda hani bazen o kadar güçsüz olursunuz ki yumruğunuzu bile sıkamazsınız ya, mental olarak tam öyle hissediyorum. Kendime hayata tutunacak bir dal bulsam bile tutmaya gücüm yetmiyor.

Artık mutlu senaryolar bile kuramıyorum. Yardım edin, ölüyorum.