İyiler hep kazanır mı? Kazanıyorsa eğer, neye göre kazanıyor?

Bu söz, netice itibari ile doğrudur. Ancak her an için geçerli olmayabilir.

Mesela iyi olan bir insanın başına bu dünyada sıkıntılar, kötülükler gelebilir ve gelmektedir.
Netice de ise kişi bu sıkıntılara bedel bu dünyada veya ahirette mükafatını alacaktır. Belki kötüler başlangıçta kazanıyor, iyiler de kaybediyor görünebilir.
Ancak sonuca bakınca iyilerin kazandığı görülecektir.
Bunu Rabbimiz bizlere vadediyor.

Hz. İbrahim (as) ile Nemrut'un hali, bizim için güzel bir örnektir. Nemrut başta kazansa da netice de ebedi kaybedenlerden oldu.

Bu dünya hizmet ve meşakkat yeridir, mükâfat ve rahat yeri değildir. İnsanın asıl vazifesi Rabbini tanımak ve emrettiği ölçüler içerisinde yaşamaktır. Bunun da yolu ibadetlerden geçmektedir.

İbadet iki kısımdır:
1. Müsbet ibadetler
2. Menfi ibadetler

İbadetin müsbet kısmı bildiğimiz, namaz oruç gibi ibadetlerdir. Menfi kısmı ise hastalık, musibet ve doğal felaketler karşısında sabretmesidir. Böylece insan aczini ve zayıflığını hissedip Rabbine sığınması ve sabretmesi neticesinde büyük sevaplar kazanır.

Diğer yandan belaların en şiddetlilerine Allah’ın en sevdiği kulları olan -başta Efendimiz (ASM) olmak üzere- peygamberler ve salih kullar maruz kalmıştır. Eğer zannedildiği gibi musibet mutlaka kötü bir şey olsaydı, o zaman Allah, en sevdiği kullarına bela ve musibetleri vermezdi. Çünkü hadis-i şerif de ifade edildiği gibi:

“En ziyade musibet ve zorluklara maruz kalanlar, insanların en iyisi, en kâmilleridir.” (1)
Bela ve musibetlerin daha çok Müslümanların başına gelmesinin nedeni ise, bu dünyada yapmış oldukları hataların ve işlemiş oldukları cezaların karşılığını çekip, haşir meydanına bırakılmamasıdır. Çünkü büyük hatalar ve cinayetler büyük mahkemelere, küçük cezalar küçük merkezlerde verildiği gibi, günahı az olan iman ehlinin hataları bu dünyada çeşitli bela ve musibetlerle temizlenmekte, büyük mahkeme olan haşir meydanına bırakılmamaktadır. Ancak hataları büyük olan küfür ehlinin cezalarına, bu dünyanın bela ve musibetleri az geleceğinden büyük mahkemeye, ebedi ceza yurdu olan cehenneme ertelenmektedir.

Müminlerin işledikleri günahlara mukabil, çoğu kez bu dünyada başlarına bela ve musibet verilmektedir. Ta ki cezası bu dünyada temizlensin ve ahirette ceza görmesin. Ancak kafirlerin ve zalimlerin işlediği günahlar ve zülümler büyük olmasından dolayı, bu dünyadaki bela ve musibetler onların cezalarına mukabil gelmediği için cezaları tamamen ahirete bırakılmaktadır. Bu dünyada bile küçük suçlar küçük mahkemelerde verildiği halde, büyük suçların cezası büyük mahkemelerde verilmektedir.

Elbette binlerce, milyonlarca insanın ahını alan bir insanın hesabı bu dünyada görülmez. Cehennem gibi bir ceza ancak onların suçlarına mukabil gelir.

Iyi ve kötünün tanımını yapmak lazım. Konu ile alakası yok gibi gelebilir Fakat düşünmeye sevk edeceğini düşünüyorum.. Hep dile getirirler. Iyi ateistler neden cehenneme gidiyor. Burdan yola çıkarak başlayalım. Bir insanın iyi olması için kaç iyilik yapması lazım. ya da kaç kötülükte kalması lazım. Bir insanın kötü sayılabilmesi için nelerin olması lazm. Onune gelene sövüp sayan birisi kötü müdür. ya da sert gözüken sert mizaci olan otoriter kişi kötü müdür? Bu sert görünen kişi sırf görüntüsünden dolayı mı kötü sayılmalıdır. ya da Sokakta büyümüş bir insan ister istemez hataya, suça bulaşmışıp ceza evine çıktıktan sonra arınmaya çalışması kötü yaftasını temizlemeye yetermi? Bir başka acıdan bakalım. Dışı süslü iyi eğitim almış entellektuel olup okumuş bilgili birisi fakat bilgisini organ calmaya ya da insanlari aldatmaya masumları hapis yatmasina mazlumların gozyasi dokmesine sebep oluyor sa katilleri koruyorsa (sırf parası var diye) iyi midir? Iyi neye göre iyi kötü meye göre kötü. Kime göre iyi kime göre kötü. Bunun kriterini kim neye göre belirliyor kimin bakış acısıyla belirleniyor. Bu konuyu düşünülmesi gereken konu. Gelelim sorunun cevabına. Benim görüşüme göre iyiler (Allah 'ın rizasını gercek manada gözeten helâli haramı gözeten ahlaklı , temiz alçak gönüllü) kişiler kazanır.