Geçip giden yıllar yaşam sevincinizi azalttı mı?

Taşlar bir bir oturunca yerine, içtenlik ve samimiyet bir korkuluğun ardına gizlenmişse eğer her yerde, insan dua edebiliyor ancak düşmesin diye taşlar tepesine... bir yığın yaşanmışlığın bileşkesiyle umut dolu beklentilerden sıyrılıp, yalnızca zarar vermemeyi, zarar görmemeyi öğrenmeye başlıyor insan. Dünya dediğin bu kadar, yaşıyoruz işte!
bu iddiasızlık ve umursamazlığın bende yarattığı müthiş boşluk hissi, stabil bir mutluluğa sebep oldu sanırım artık... ne çok fazla sevinmeye ne de çok fazla üzülmeye gebedir hayat bundan böyle. Çocuksu bir şaşkınlıkla öğrenmeye aç, o anın içine sığdırarak tüm hassasiyeti kendimle tamamlanıyorum. Yalnızca insanlardan değil, hayattan da beklentilerimi de en aza indirdiğimde çok güzel bir kuş olup, uçmaya başlayacağım o masmavi gökyüzünde hissediyorum. Cevaplanamayan sorularla kafamın içi gezegen oldu, varlığımın akışını durduran bir şeyler var! zaman dursun: geçmiş ve gelecek ve inanç ve güvene lanet olsun! o an elindekini ve yüreğindekini paylaş ki o an gerçekten senin olsun. Sahiden sahip olduğum bir ben varım elimde, yalnızlığımızı birleştirmeyi önerebilirim sadece...