Hep diyoruz ya "kendine değer vermeyen başkalarından da değer göremez" diye... İşte merak ettiğim husus bu.
Çoğumuz başkalarının hatalarına karşı anlayışlı, şefkatli olurken kendimiz bir hata yaptığımızda maalesef o kadar anlayışlı olamıyoruz. Özeleştiri yapacağım derken kendimize acımasızca bile davranabiliyoruz. Bunu maalesef bazen fark etmeden yapıyoruz...Peki sizler başkalarına gösterdiğiniz anlayışı kendinize de gösterebiliyor musunuz? Kendinize karşı ne kadar şefkatlisiniz?
Başkalarına gösterdiğiniz anlayışı kendinize gösteriyor musunuz?
Kendime karşı pek Anlayışlı olduğum söylenemez çok sinirimi bozan hatalar yaptığımda kendime olan sinirimden ağladığım bile oluyor ya da bir hata yapınca kendime daha sert çıkışiyorum Ama başka biri aynı hataları yapsa önemli değil boşver kızma Kendine vs. Diyorum..
İşte yaptığımız en büyük hastalardan birisi de bu. Karşımızdaki kişinin insan olup hatalar yapabileceğini düşünürken, bizlerin aynı hataları yapmasına izin vermiyoruz, yapınca da kendimize çok kızıyoruz...
Kendimle barışık olmak uzunca zamanımı almış ve beni çok yıpratmıştı. Bu durumun sebebi ailenin senin üzerinde kusursuz kişi olma baskısı olsa gerek mükemmelliyetçilik annemin en büyük takıntısı ben neredeyse çocukluk yaşamadan büyüdüğümü yıllar sonra farkettim. Yanlış yapmakla normal bir durum yanlıştan ders çıkarmak yerine kendimizi acımasızca gömmek bize hiçbirşey kazandırmaz (çokça yaptığım bir şey kimseye tavsiye etmem)
Kendime karşı şefkatli olmayı yeni yeni öğreniyorum. Genelde en çok yüklendiğim, en çok hata bulduğum, en çok eleştirdiğim hep kendim oldum. Çünkü bir insanın yaptıklarının sorumluluğunu alması gerektiğine inanırım. Şimdilerde bunu daha dengeli yapmaya çalışıyorum.
Kişinin kendisine, olduğu haliyle, kabul ve sevecenlikle yaklaşmasıdır. Varoluşunu anlamlı kılma yolunda en önemli adımdır bana göre. Derin bir içe bakış gerektiren! Eğer kişide psikolojik rahatsızlık var ise kendisine anlayış göstermekte zorlanabilir...✔
Galiba hayır. Çünkü 'Kendime söylediklerimi başkası söylese kaldıramazdım.' Ama yine de bu kendimi sevmediğimi göstermez. Hem seviyorum hem kızıyorum ama şunu kesinlikle söyleyebilirim 'kendimi en iyi ben anlıyorum'. Ben ben demek benlik değil ama gerçekten bırak anlamayı, anlamak isteyen dahi yokken o, bu, şu diyemem.
~yani herkese karşı -kendim de dahil- anlayışlı olduğumu düşünüyorum 🧩
Ben kimseye anlayış dağıtan biri değilim açıkçası. Objektif ve vicdanlı davranırken başta kendimden başlarım. İcabında kendime de öfkelendiğim olmuştur.