Doğruluk mu? Cesaret mi? İtiraf zamanı...

Bir gün lisedeyken, sıkıcı bir İngilizce dersinde, iki kız iki erkek bu oyunu oynamaya başladık. Benim ilk oynayışımdı, çömezdim yani. Neyse ibre bana dönünce ben cesaret dedim. Bunlar bana "git şu kıza seni seviyorum de" deyip sınıftaki diğer kızlardan birini göstermesinler mi? Ben o zamanlar şimdikinden daha aşırı çekingen biriyim. Ama elimiz mahkum gidip söyleyeceğiz, yoksa karizma çizilecek. Yerimden kalktım, kızın sırasına doğru yürüdüm. Bu sırada ders anlatan öğretmen gözlerini üstüme dikti, ne yaptığımı anlamaya çalışıyor. Kızın yanına gittim, malum lafı söyledim; aksi şans, tam söylerken sınıfta bir sessizlik oldu, herkes duydu :)) Ben de konuya açıklık getirmek için sadece oyun icabı demek zorunda kaldım, bir yandan da dudaklarımın heyecandan ve stresten titremesine hakim olmaya çalışırken. :)) Neyse herkesin gözü üstümde, öyle sap gibi kös kös yerime oturdum sonra. :)

İşin asıl ilginç yanı şuydu:

Oyun icabı seni seviyorum demem gereken o kızın yanında, benim asıl sevdiğim, ilk gördüğümden beri aşık olduğum, ama yıllardır bir türlü açılamadığım platonik aşkım oturuyordu, sıra arkadaşıydılar yani. Ben kıza seni seviyorum deyince, platonik aşkımın yüzünün aldığı şekli hiç unutmuyorum, masmavi gözleri kocaman açılmış, beyaz yüzünü kaplayan şaşkın bir ifadeyle "Hııı?" diye bir tepki vermişti.

Eğer oyun oynadığım arkadaşlarım, seni seviyorum demem için platonik aşkımı gösterselerdi, bana bilmeden büyük bir iyilik yapmış olacaklardı, belki de kaderim değişecekti.

Lise boyunca o kızı hep sevdim, ama ona hiç açılamadım.

Bir daha da bu oyunu oynarken "cesaret" demedim.

Nerde kötü durumda bir insan görsem tv de dahi olsa gözlerim yaşarıyor resmen ağlıyorum neden acaba?