Sürekli yalan söylüyorum?

Öncelikle gereğin ne olduğu tartışılmalı değil mi? sebep sonuç ilişkileri değerlendirilmeli. Örneğin birisinin söylediği bir yalan bize tamamen saçma ve amaçsız gelebilir ama gereği yokken söylediğinde bir anda karar veremeyiz yine de. Bunun sebebi, o kişinin biz olmaması ve bizimle aynı hayatı yaşamamasıdır. Ne bileyim, bir örnekse, senin babanın he he deyip geçeceği şey yüzünden belki de babası onu dövüyordur. Çocukken böyle düşünürdüm yalancılar hakkında. Mesela, karnesi kötü olduğunda yalan söyleyen bir çocuk gördüğüm zaman. Sonuçta bunun ortaya çıkacağı belliyken ve daha büyük ceza alacakken bu yüzden, bu ertelemeyi yapmasının sebebi ne olabilir? çok korkmak mı? o zaman bu çocuğun yalan söylemesindeki suçlu, mükemmeliyetçi bir veli mi, yoksa sorumsuz ve hayta öğrenci mi? o zaman burda bir şeye daha bakmak gerekir, çocuk çabalıyor mu, yoksa bunu huy mu edinmiştir. Kolay olmayan ama ona kolay gelen yolu mu seçmiştir. İnsanlara yalan söylediği için kızmak zor bu yüzden ama bence, erdemli bir insan, sadece kendisini ilgilendirmeyen bir konuda, sadece bir çocuk bile olsa, bir başkasına zarar vermek pahasına yalanlar söyleyememeli. Hiçbir şey bunun mazereti olamaz. Zira ben, birisi üzülecekse benim yüzümden ya da başına bir şey gelecekse, benim yüzümden birisi kötü hissedecekse, o kişinin kendim olmasını ve böylece vicdan yükü çekmektense, suçumu ve sorumluluğumu yüklenmeyi her halükarda tercih ederim. Bana göre de en kolayı bu. Kolay yol bu. Yalan söylemek değil. Daha iyi bir insan olduğumdan mı? hayır. Belki de daha korkak olduğumdan. Kimi zaman yalan söylemek de mükemmeliyetçi bir kişiliğin göstergesi olabilir. Bense acı olsun tatlı olsun, gerçeği tercih ederim. Yoksa tatlı da olsa, gerçeğin yalan olmadığına inanamam. Onu da inkar ederim. Hiç bir şeye inanamam. Birisi bana masal anlatsa ve o masalı dinleyerek, otuz sene daha yaşayacaksın bu yatakta hasta olarak deseler, ben hemen ölmeyi tercih ederim. Yalanlara sığınan insanların fazlaca direndiklerini düşünüyorum. Oysa ki kontrol bizde değildir. Yaptıklarımızla istediğimiz hayatı tam anlamıyla tasarlamak imkansız. Doğru şeyler söylersek, belki her şey tam da istediğimiz gibi olmaz, belki yaralanırız ama gerçeğin ne olduğunu bildiğimiz, gerçek ve doğru bir hayat yaşarız. Yalancılarsa, her an yıkılacak bir hayal dünyasında, hep tetikte, huzursuz ve yalnız kalır.
Yani, doğru olan bu ve herkes bizi takdir etsin diye değil, iyiliğimiz için, yalan söylememeliyiz.