Acılarını yalnız mı yaşadın, yoksa sana destek olanlar oldu mu?

Ne desteği ya

Bu zamana kadar annemden başka kimseyi görmedim ben yanımda. Hatta madden yanımda olamadığı zamanlarda bile manen yanımda arkamda hissediyordum.
Şimdilerde insan ilişkileri sadece ve sadece menfaat çıkar üzerine kurulu.
Hayatı minimum yaşayacaksın bu devirde, ne kadar az insan o kadar çok huzur.

Bir derdim varsa ya da ağrım, gülerim. Üzgün dahi olsam belli etmez, şakalar yaparım. Çünkü "senin kırık parçalarını istemiyoruz" tıpkı bu şarkı sözü gibi. Benim kırıklıklarımın kimseye bir yardımı olmayacak 🌸

Destek değil köstek olanlar oldu. Ama onlar da iyiki varlar. Dost bildiklerim adımı dahi hatırlamazken, onlar beni gülümsetti -kavga ederken gülmüşsem ne olmuş sonuçta güldürdüler-

Acımı, derdimi, üzüntümü paylaşmayı sevmem. Bunlar için yeterince güçlü olduğuma inanıyorum. O yüzden yalnız başıma atlattım, çok şükür. Kimseye de kızmadım, küsmedim. Sadece gerçekle sahteyi daha iyi ayırt ettim.

Yalnız yaşadım o yüzden çoğu şeyi kimse bilmiyor bile, anlatmaya da gerek görmüyorum. Geçmişe gömdüm.
Tabi herkesin yaşayacağı türden sıkıntılarım da oldu, bazılarını daha tam kabullenemedim sanırım. Arada birilerine anlatırım.

Çok büyük acılar yaşamadım hamdolsun. Ama yaşadığım en sıkıntılı duygu degersizlik duygusuydu çoğunlukla onu yalnız yaşadım.

Destek olan oldu sağolsun ama kimse içini anlamıyor, hep bir yere kadar oluyor. En büyük desteği kendije yine sen veriyorsun

Anlaşılmak istedikçe anlattım anlattıkça anlamadılar... Yalnızdım.

Kocaman ailenin en yanlızı ama en kalabalık çevresi olanım 🙄🙄kendim kendime yetiyorum kimseye gerek yok

Büyük kısmında tek başımaydım
herkes meşguldü işi gücü kendi hayatı vardı
şmdi nadiren mesajlaşırım onlarla

Yanımda olmaya çalışsalar da, kimseyi istemedim. Bir kişi hariç.. 💔

Bana kimse destek olmadı, olmasınlar da ben hep tektim

En büyük acım babamı kaybetmekti doğal olarak o acıyı ailemle paylaştık