Yapılmasından nefret ettiğiniz şeyler neler?

“Anı yaşa!” denir ya hep. Söylemesi ne kadar kolaydır. Oysa kimse bunu nasıl yapacağını söylemez.

Hafızam beni yanıltmıyorsa her şey ergenlik sonrası başladı. Çocukken her şey güzeldi. Kötü bir şey olduğunda üzülürdüm. Hatta belki ağlardım. Ama güzel şeyler yaşadığımda da anı doyasıya yaşardım.

Sonra ne oldu bilinmez (birçokları buna büyümek ya da yetişkin olmak diyor) yirmili yaşlardan itibaren başlayan ve giderek artan bir durumla karşılaştım. Anı yaşayamadığımı fark ettim. En güzel manzaralara bakarken veya tatildeyken bile anı yaşayamadığımı fark ettim.

Bunu diğer tüm yetişkinlerin de yaşadığını anlamam uzun sürmedi. Tanıdığım her yetişkin aynı sorunu yaşıyordu. Yetişkinler olarak sorunumuz anı yaşayamamaktı. Geçmişte ya da gelecekte yaşıyorduk.

Oysa geçmiş bitmişti, gelecek ise tam anlamıyla belirsizdi. Asıl olan şu andı. Hayat dediğimiz de zaten sürekli bizimle beraber ilerleyen şu anların toplamından ibaretti.

Şimdi kendinize bu soruyu sorun: Koca bir yıl içinde anı yaşadığım toplam süre ne kadar?