Öz kardeşime karşı beslediğim nefret geçmiyor bir türlü. Elimde değil, ne yapmalıyım?

Ailemizdeki en büyük çocuk, abim kendisi. Ne öğrenciyken, nede ise başlayınca, nede küçükken bizi hiç sevdi. Ailem onu okusun oğlumuz diye istediği okullara kurslara şehirlere yolladı ama o 1 kere bile tatlı söz söyleyip iyi davranmadı. Beni küçükken hırpaladığını hatırlarım, kardeşim deyip 1 kere bile beni ya da ablamı kucaklamadı asla insan gibi davranmadı. Okuldan mezun olunca işe girdi, daha beter davrandı bize. Bağırdı çağırdı, sofrada sevmediği yemek olunca kızar beceriksiz derdi, korkumdan odama girip saklı saklı ağladığım çok oldu. Bizimle yasamaya dayanamadı, kimsenin haberi olmadan kendine ev tuttu, çekti gitti. Şimdi bize oturmaya geldiğinde yüzüne bile hiç bakmak içimden gelmiyor. Adı geçtiğinde şeytan görsün yüzünü diyorum ister istemez. Az önce annemin telefonunu aradı annem namazdaydı ben açtım olum annemi arıyom sen niye aciyon dedi annem müsait değil dedim niye mal gibi konusuyon dedi, nasıl konuşmamı istiyon dedim tamam neyse görüşürüz dedi kapattı telefonu. Ciddi söylüyorum bazen keşke kardeş olmasaydık diyorum. Geçmişte yaptıkları aklıma geldikçe çıldırıyorum resmen. Beslediğim kin bitmiyor içimde daha da büyüyor sanki. Napicam ben?
Öz kardeşime karşı beslediğim nefret geçmiyor bir türlü. Elimde değil, ne yapmalıyım?
Cevapla