Bazı insanların tavırları artık beni üzemiyor çünkü araya mesafe koydum. İnsan geç anlıyor bazı şeyleri, insanlara olması gerekenden fazla değer verdiğini ve yanlış yaptığını. Hayat devam ediyor diyerekten araya mesafe koyaraktan üzülmeye son verdim. Bundan sonra ne olur hayatta ne kadar üzülür ne kadar sevinirim bilemem, en azından bazı kişilerin olası üzme potansiyellerini ortadan kaldırmış oldum.
Valla attık hiç bişeyi kafama takmıyorum hiçbirşeyin beni üzmesine izin vermiyorum eskiden olur olmadık şeyleri bile kafaya takıp yıpratırdım kendimi ama artık ögrendim eee normal bi kulağımın arkası kaldı 😀
Önceden mesajımı görüp 2 dk geç yazmasına üzülürdüm. Ki bu yaşımın getirdiği saçma bir şımarıklıktı. Şimdiyse her yerden engelliyim. Yine de takmak istemiyorum. Aslında istesem bir hafta durmadan ağlamışım yeni farkettim. 😂
Akrabalar ile bağımı kestim. Annem babam kız kardeşim ile görüşüyorum. İnsanın omzundan yük kalkıyor. Soruna gelicek olursam artık kimse beni üzemiyor :)