İnsanların davranışlarına göre çok çabuk samimiyet kurarım. Fazla resmi veya sizli bizli konuşmalara hiç gelemiyorum. İçim daralıyor öyle konuşmalarda rahat edemiyorum. Rahat olmadığım yerde huzurumda olmaz ve yorulurum. Benim açımdan samimiyet güzel bir şey. Detayında ki soruya değinirsek hümanist değilim. Çıkarcı birisi olduğumu da düşünmüyorum -_-
Bir insan her insanla samimi olabiliyorsa yapmacıktır bu. Ama her insana karşı güler yüzlü olmak, sıcakkanlı davranmak başka. Samimi olmanın da bir sınırı var. Düşünceleri, tavırları hoşuma gitmeyen bir insana çok sıcakkanlı olsam da samimi olamam. Sadece polemiğe girmez ve çok fazla irtibat içinde olmam. Ama bazı insanlar çok sevildiği için de çevresi tarafından değer görebiliyor, eğer öyle biriyse hakkında olumsuz düşünmem.
Evet, bana da çok yapmacık geliyorlar. İnsanlar biraz ölçer, tartar ve bulunduğu ortamı analiz eder. Bazı insanlar hemen gereksiz bir samimiyet içine giriyorlar. Ben bunlara ilgi budalası diyorum. Dikkat çekmeyi seven tiplerdir.
Karakteri ve kişiliği öyledir, ön yargılı olmam ama samimiyet konularında biraz mesefeli olmama sebep olabilir, çünkü ben herkesle direk açılamıyorum öyle bu biraz benim için, biraz fazla ama genede birşey diyemem, tanımamam lazım içten pazarlıklı insanı ayırt etmek zor çünkü, bugün hele herkesin maskeleriyle olduğu bir hayatta.
Mutlaka bir çıkarı vardır diye düşünürüm. Özellikle üniversitede sınav zamanı geldiğinde çok net görülüyor. Hiç samimiyetim olmayan kişi kanka diye geliyor. Dedim garanti birşey isteyecek 😄