Hayatınızda size değerli olduğunuzu hissettiren insanlar oldu mu?

Oldu, olmaz mı? Bir kaç kelam ile ifade etmek isterim 10'u..

Ayrılmak mı? Birbirlerini tanıyan iki yabancı olmak mı? Asla! Bu o kadar zor ki. Her yerde denk gelirken görmezden gelmek, ismini bile görür görmez heyecanlanırken başını çevirmek ve ne kadar yansa da canın mutlu olur inşallah diye her gece dua etmek, çok zor..

Yaşamış olmak için yaşamak nedir bilir misin? Hah işte, şu an öyle bir çözümsüzlüğün içindeyim sevgilim. Savaşlar yapılıyor içimde, kan revan ve bitap haldeyim. "Yaran var mı?" diye sorma, yara değil bunlar.. Kırık dolu her yerim. Paramparça hayallerim, gerçeklerimden vurgun yedim. Ağlamayacak kadar üzgün, gülemeyecek kadar yorgun, bitkin.. Yoruluyor işte insan. Gezmekten koşmaktan değil, sevmekten.. Peki seni sevmekten yorulur mu bir insan.. Her gün yirmi dört saat, gece gündüz, uyanık uyurken, yürürken, otururken, bir bardak çayın demini yudumlarken, her an her saniye seni sevmekten yorulur mu insan? Ne kimsenin elini uzatması kaldırıyor insanı çöktüğü kalpten, ne de kimsenin yüreğinden kovması terk ettiriyor sevenini, tutunduğu yürekten..

Ne olur küsme bana.. Tek gerçeğimsin benim.. Yıllar, yollar sonra kabullendiğim tek kara çiçeğim.. Ey beni yorgun düşüren, ey en iyi tanıdığım yabancı, yak beni söndüğüm külden, ateşin olsa bile yalancı...

Bu kara derya ve siyah beyaz yalanlar içinde tek renkli gerçeğimsin... Bilesin.

Herkesin birbirine karşı olan duyguları, düşünceleri, sevgisi sahte, yapmacık gibi geliyor bana. O samimiyet yok, ne ailemde, ne de çevremde. Ne kadar birileri tarafından değerli olduğumu düşünsem de, bir ihtimal yanılıyor da olabilirim.