Ağlamamayı öğrenmek istiyorum ama nasıl?

Hayat bazen rüzgarlarını sert estirir. Bu tip durumlarda insan oğlu çeşit çeşit tepkiler verir. Kimi öfkelenir kendiyle birlikte çevresini de yıkar. Kimi suskunlaşır, fiziksel etkilerini kendine yıkar. Kimi ağlar, rahatlamaya çalışır.
Asıl sorun burada su nasıl akmaz olmamalı. Asıl soru, bu vanayı nasıl tamir edebilirim olmalı.
İnsan vücudu kaldırabileceği bir fiziksel ağırlık sınırına sahiptir. 50 kiloluk bir adama 100 kilo yüklersen, o kadar büyük sorunlar çıkar ki.
İyi de ben 10 kiloluk ekliyorum kardeşim ama hala bu sorun çıkıyor diyorsa eğer, o vakit derim ki doluluk orana bakmalı.
Ağlamak güzeldir rahatlatır insanı, uyumak gibidir yani bazı şeyleri sıfırlar. Ancak sorunlar olduğu gibi durur. Biz insanlar nedense sorunları biriktirmeye bayılırız. Eee madem sorunları çözemiyorsun, kendini çözüceksin yani. Ağladın bitti bir kaç gün geçti, dön bak bakış açımı nasıl değiştirirsem bu ağladığım şey, güldüğüm şey haline gelir?
Yani insanın bunu kendine sorması lazım. Nasıl ki bedenin sınırı var, e şu kalbinde bir sınırı vardır. Onu da toparlayabilmek için şu eski rafları bir kurcalayıp, mantıkla kabul edip, iyi çıkarımlarda bulunarak şu yeri bir açmak lazım yani. Bunu yap, bak gör sonra bir daha her şeye ağlamıyorsun, ya da susmuyorsun ya da sinirlenmiyorsun :)