Hep üzülsem ya da omuzlarıma bir şeylerin yükü ağır gelse ilk uyuyorum. Ondan sonra ancak kendimi toparlayabiliyorum. Yenilenmek ve belki iyileşmek için o az bi dinlenmeye ihtiyacım oluyor. Bu durumu Anka kuşunun ilk önce küle dönmesine ve sonra tekrardan dirilmesine benzetiyorum : ).
Mevlana'nın çok sevdiğim bir sözü var : "Küle döndüysen yeniden güle dönmeyi bekle. Ve geçmişte kaç kere küle dönüştüğünü değil, kaç kere yeniden güllerin arasından doğrulup yeni bir gül olduğunu hatırla."
Hayatın bug'ını buldum sanırım. Artık görmezden geliyorum. Yoksa sayıyorum ve kulak arkası ediyorum. Bu beni daha sakin ve mutlu bir insan olmama sebep oldu. Takmıyorum artık.