Kalbim ve aklım arasında hep kaldım. En çok ilişkilerimi etkiledi. Hep arada kaldım ama sonunda hep mantığım kazandı. Şimdi de düşünüp duruyorum. Acaba kalbini dinleyenlerden olsam daha mı mutlu olurdum diye... Yine aralardayım.. 🙃
o savaş hep var, yasını tuttum çok fazla. bir yandan adapte olmaya çalışırken bir yandan kendimle savaştım. meğer üzüleceğim tek şey ben olmalıymışım, kimse için yenilmeye değmiyor.
Kazanınca kaybediyor ve kaybedince kazanıyorsun. Her şekilde kaybetsen bile acaba sadece bir ihtimal bile olsa kaybetmeden kazanabiliyor musun? Sadece gerçek hayalperestler bu ihtimali düşünüp sonunda kaybeder 😅
Gözlerinden korku saçılan birini tanıyorum yüreğinin ölmesi mantığının hayatını yönetmesi ile, duygular olmadan insan olduğumuzu hatırlamıyoruz bazen, belki de her şey kararında gerekli :)
İşte o karar neye göre kime göre. Bana göre dünyada insanlar benim gibi olmalı mesela duygularını düşüncelerini ifade etmekten çekinmemeli. Çocukla çocuk olmalı buyukle büyük. Yanında olmak istediği insanın yanında heyecanını gizlemek zorunda bırakılmamalı yarı yolda yalnız kalma korkusuyla...
Tabiki herkese göre değişir o denge, karar. Seçimler çok farklı, yaşantılar da öyle. Ama size katılıyorum, daha sağlıklı geliyor kulağa. Keşke kimse bastırmak değil de içinden geldiği gibi yaşasa, ama diğer insanlar bunu hor gördüğü ve kullanmaktan çekinmediği için duvar örüyoruz, yalnızlıkta çareyi arıyoruz bazen de. Ya da duygusuzluğa evriliyoruz.
Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Kızlar & Erkekler Ne Diyor?
Cevap
0Cevap
Kalbim ve aklım arasında hep kaldım. En çok ilişkilerimi etkiledi. Hep arada kaldım ama sonunda hep mantığım kazandı. Şimdi de düşünüp duruyorum. Acaba kalbini dinleyenlerden olsam daha mı mutlu olurdum diye... Yine aralardayım.. 🙃
Kalbini dinlemek duvarı görüp gaza basmak gibi birşey 😅 deneyimle sabit ( defalarca )
O zaman ben aynı şekilde devam 😊😊
Darısı başıma 😅🤣
Umarım.. Hakkınızda hayırlısı olsun hep 😊
Hayır mayir yok. İnadına şer inadına bayır var hep benim hakkımda 🤣
İmtihan diyelim onada artık. 😊
Kötü sözler soylettirir böyle imtihan...
o savaş hep var, yasını tuttum çok fazla. bir yandan adapte olmaya çalışırken bir yandan kendimle savaştım. meğer üzüleceğim tek şey ben olmalıymışım, kimse için yenilmeye değmiyor.
Kazanınca kaybediyor ve kaybedince kazanıyorsun. Her şekilde kaybetsen bile acaba sadece bir ihtimal bile olsa kaybetmeden kazanabiliyor musun? Sadece gerçek hayalperestler bu ihtimali düşünüp sonunda kaybeder 😅
Kaybetmeye alıştım fakat en az hasarla bundan sıyrılmaya başladım diyebilirim o zaman. 😊
Taşlaşamayan duygusal insanlar için bu dünya çok zor
Taşlaşmak güzel bir şey mi peki? 🙂
Taslasmamak acılı. Taslasmak ise kalbin ölümü. Güzel mi bilmem ama gerekli gibi geliyor kulağa
Gözlerinden korku saçılan birini tanıyorum yüreğinin ölmesi mantığının hayatını yönetmesi ile, duygular olmadan insan olduğumuzu hatırlamıyoruz bazen, belki de her şey kararında gerekli :)
İşte o karar neye göre kime göre. Bana göre dünyada insanlar benim gibi olmalı mesela duygularını düşüncelerini ifade etmekten çekinmemeli. Çocukla çocuk olmalı buyukle büyük. Yanında olmak istediği insanın yanında heyecanını gizlemek zorunda bırakılmamalı yarı yolda yalnız kalma korkusuyla...
Tabiki herkese göre değişir o denge, karar. Seçimler çok farklı, yaşantılar da öyle. Ama size katılıyorum, daha sağlıklı geliyor kulağa. Keşke kimse bastırmak değil de içinden geldiği gibi yaşasa, ama diğer insanlar bunu hor gördüğü ve kullanmaktan çekinmediği için duvar örüyoruz, yalnızlıkta çareyi arıyoruz bazen de. Ya da duygusuzluğa evriliyoruz.
Söylediklerini okurken aklıma şu söz geldi. Doktorlar ölüm sebebim için ne diyecekler bilmiyorum ama sebebi yalnızlık olacak...
Bana uzun süredir tanıdık gelen bir his gibi bu yazdığınız söz. :)
Doğaldır. Bir çoğumuz benzer şeyleri yaşıyor ve hissediyoruz. Sadece her birimiz farklı dile getiriyoruz...
Sanırım bu site yalnız olmadığımızı hatırlatıyor, benzer insanları buldukça çünkü bazen tek ben mi böyleyim sorunsalı insanı daha kötü hissettiriyor.
Son zamanlarda barışıyor gibi içim dışım birbiriyle