Bu histen nasıl kurtulabilirim?

Hayır ya, ölmesinin suçlusu bile bendim. Obez bir kediydi 5-10 kilo falandı. Veteriner söylüyordu herkes söylüyordu çevremdeki "Bu kedi çok şişman, zayıflaması gerek." diye. Ben hiçbir bok yapmadım zayıflaması için. Her mama istediği zaman verdim, spor yaptırmadım, zayıflaması için uğraşmadım. İlk yaşlılık bunamasına girdiği günü bile hatırlıyorum. Evden kaçıyordu sürekli milletin evine giriyordu şapşal. Veteriner alzheimer bu kedi dediğinde gerçekten şok olmuştum ve kediler de alzheimerin ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu, araştırmadım çok fazla. Evet sürekli ilgi gösterdim, sevdim. Hatta çok mutlu bir kediydi gerçekten çok mutlu bir kişiliğe sahipti. Gözümde gerçekten çok özel bir kedi çünkü cidden çok zekiydi. 5 yıl önce evime geldiği zamanı bile hatırlıyorum, 20 aralık 2016'dı tarih. Hava yağmurluydu bende ağlayarak eve dönüyordum zorbalığa uğramıştım o zaman. Kedimin de eski sahibi bırakıp gitmiş apartmanın önünde duruyordu. Ben kapıyı açmıştım içeri girsin diye girince merdivenin altında oturdu bende en üst kata evime çıktım. Aradan 5 dakika geçti bi baktım kapının önünde miyavlıyor salak. Eve geldiği gibi yayılmıştı hemen. Benim de o zaman durumum çok kötüydü gittim son paramla mama aldım kediye. Durumum düzelmişti bir süreden sonra, baya iyi duruma gelmiştim. Of gerçekten çok özledim onu bunu yazarken bile gülümsüyorum. Şu an o minik kafasını ısırmayı çok isterdim.

Tabi benim evi nasıl buldu, nasıl geldi hiçbir fikrim yok bu konuda. En üst katta oturuyorum ve asansörle çıkmıştım o zaman. Nasıl milletin evine değil de benim evime geldi bilmiyorum. Kedimin ölüm tarihiyle ilk sahiplendiğim zamanı bile dövme yaptırdım. Evimin her yerinde onun fotoğrafları var. Gerçekten unutmak istemiyorum onu, unutmamak için her şeyi yapacağımı da söz verdim. Belki acı veriyor biliyorum ama değer. O benim cidden en iyi arkadaşımdı, çok özlüyorum gerçekten.

Son zamanlardaki haberleri duymuşsundur çok fazla kedileri kesen biçen insanlar çıkıyor instagramda internette çok şaşırıyorum. Hayvanlar konuşamıyor diye canlıdan saymıyorlar oysaki gerçekten çok zekiler. Herkesin hataları var. Bende bir hafta gibi bir süre ilgilenememiştim hasta olmuştu. Bundan dolayı kendimi çok suçladım. Ama son pişmanlık gerçekten fayda etmiyor. Şimdi olsa severdim bakardım her şeyiyle ilgilenirdim diyor insan. Bu duyguyu hayatında bir insan öldüğünde de hissediyorsun. En yakın arkadaşlarımdan biri öldüğünde bir süre kendime gelememiştim ve çok pişmanlıklarım oldu. Şimdi onu hep güzel hatırlıyorum. Sen de kedini beslediğin için kötü hissederek değil de onu çok sevdiğini ve onunda seni çok sevdiğini hatırlayarak an. Bence ne olursa olsun o senin ilgini ve sevgini hissetmiştir. Daha ilk günden senin merhametini hissedip kapında tatlı tatlı miyavladıysa ben böyle düşünüyorum. Hayvanlar iyi insanların enerjilerini hisseder bence en azından sahiplerinin. Sana az değil çok uzun bir süre yol arkadaşlığı yapmış hiç kolay değil. Umarım bir gün her şeyi gülümseyerek hatırlarsın, kalbinin temiz olduğu yazıklarından belli çünkü. 😊🌸

Teşekkür ederim, sizde çok iyi kalplisiniz. Öyle insanları gerçekten öldürmek istiyorum. Haberler de görünce elim ayağım titriyor sinirden o derece. Hep öyle insanların nasıl bir psikoloji de olduğunu merak etmişimdir. Benim de akrabalarım sürekli dışarıya bırakmam konusunda baskı yapmıştı bana yıllarca. Ama hiçbir zaman dışarıya bırakmadım. Çünkü zaten önceden 2 kere araba çarpmış ama ölmemiş yine de, ayağında demir vardı hatta. Onu özel bir kedi olarak görme sebebim de buydu, çok olgun bir kediydi. Mükemmeldi resmen. İnsanlar hala nasıl dışarının hayvanlara uygun olduğuna, dışarının hayvanların yeri olduğunu düşündüğüne inanamıyorum. Açlar, susuzlar. Fırtına çıkıyor, kart yağıyor gidecek saklanacak yerleri yok hatta donan hayvanlar bile oluyor soğuktan. Ama neymiş sokaktaki hayvanlar dışarda bayram ediyormuş falan zırvalıyorlar bir şeyler. Dışarısı çok tehlikeli, özellikle bir canlı için daha da tehlikeli. Biz bile insan olduğumuz ve hayvanlara göre daha güçlü olmamıza rağmen dışarda 1 gün bile kalamayacak durumdaysak onlar da aynı. Ve onlar bizden fiziksel olarak daha kötü durumda. Biz konuşabiliyoruz, rahat hareket edebiliyoruz mesela ama onlar bir dertleri olsa anlatamıyor. Sen mesela bir yerine bir şey olursa eğer doktora gidebilirsin, hastalansan gidebilirsin, başına bir şey gelse gidebilirsin. Acıksan gidersin yemek yaparsın, yemek alırsın. Üşüsen kalın giyinebilirsin, suya ihtiyacın olursa gidip rahatlıkla su içebilirsin. Aynı şey değil, sokaktaki çoğu hayvan kendilerine uygunsuz olan yemekleri yedikleri için hastalanıyorlar ve sinirim rahatsızlıkları ortaya çıkıyor. Yani bir hayvanın sokakta olması demek, ölüm demek gibi bir şey.

Biraz uzun yazmışım, kusura bakma. Böyle konularda biraz sinirlenip duygulanabiliyorum. Sinirim değil sindirim olacak bu arada.

İnanki hissettiklerini paylaşıyorum hiç önemli değil uzun kısa fark etmez. Bir yakının da böyle bir kayıp yaşayınca insan paramparça hissediyor çünkü o hissi biliyorsun. Benim kendi çevrem de kuşum öldüğünde çok abartıyorsun gibi cümleler kullanırlardı. Kuzenimin evcil hayvanı vefat etti kimse yoktu yanında ben destek oldum. Bu ölüm denilen düşünce zaten insanı yeterince boşluğa sokuyor bir de sevdiklerini kaybedince insan sindirmesi çok güç. Her zaman güçlü ol acını bilmeyen insanlara laf bile anlatma anlamazlar çünkü. Hayatımda çok uğraştım bazı şeyler anlaşılsın diye ama kafa aynı kafa, düşünce fikir aynı. Bir can yani bir can. Daha bugün 17 köpeğin ölü bulunduğunu okudum. Sadece kısa haber geçtiler şaka gibi geldi. Çok acımasız bir yaşam biçimimiz var. Hiçbir şey önemsenmiyor ölmeyecekmiş gibi yaşıyorlar.

Eskiden bunun aile yapısı ve eğitim ile alakalı olduğunu düşünürdüm ama onları bile geçtim artık. Eğitimsiz bir insan bile bir hayvanı öldürmemesi gerektiğini, işkence yapmaması gerektiğini, dövmemesi gerektiğini bilir artık. Hangi aile hayvanlara işkence yapmayı öğretiyor? bu tamamen kişinin kendi psikolojisi ile alakalı bir şey. Ben okulda örnek öğrenci olup büyüyünce cinayet işleyip hapis yatan insanlar bile gördüm. Hayatım boyunca hep psikoloji, bilim kurgu, cinayetler gibi şeyleri merak etmişimdir. Bu psikopatlık falan değil bu arada, mesela seri katillerin yaptıkları şeyleri okuyunca istemeden merak ediyorum "Nasıl bir psikoloji de bunlar?" diye. Oradan geliyor yani merakım. O yüzden hep merak etmişimdir bir hayvanı öldüren, işkence yapan, nefret eden bir insan nasıl bir psikoloji de oluyor, nasıl hissediyor diye. Arkadaşlıklarda da en önem verdiğim şey hayvansever olup olmaması mesela. Hayvanları sevmeyen, hayvan düşmanı insanlarla neden bilmiyorum ama konuşasım bile gelmiyor. O 17 köpeğin ne suçu vardı lütfen ya. Havladı diye mi, saldırdı diye mi, neden yani? sevap mı yazıldı şimdi hayatın mı kurtuldu? sırf havladı diye öldüren insanlar var ciddi ciddi.

Kesinlikle benimde böyle şeylere merakım vardı. Polisiye filmler, gerçek hayatta katil olan insanların belgeselleri. Nasıl bir psikolojide oldukları. Ve bir insanı tanırken en önemli şeydir bence başka canlılara başka insanlara nasıl davrandıkları çünkü asıl gerçek yüzünü orada fark ediyorsun. Çevremdeki bazı insanlar o kadar hayvansever ki çok mutlu ediyor bu durum benim. Yani senin, benim gibi iyi insanlar halen var çaba sarf ediyorlar.

Senin o minik kafanı yerim, ciddiyim. Şu övgü dolu sözlerini okurken yemin ederim yüzüm de gülümseme oluşuyor. Şu hayvan hakları yasasının çıkmasını bekliyorum sadece. Televizyon kanalları bile "Hayvan hakları yasası çıksın!" diye bağırıyor artık. Aman devlet zahmet etmesin şimdi hayvanları falan korurlar zahmet olur. :d gerçi geçenlerde hamile bir kediye tekme atan birisi 30b lira ceza almıştı, yavaş yavaş artık bir şeyler yapıyorlar gibi. Para cezası almasına bile şaşırdım ben, iyi yapmışsın diyerek alnından öpmemişlerdir umarım.

Gece gece benim gibi insanların olduğunu bilmek beni mutlu etti normalde böyle uzun uzun cevaplar vermemeye çalışıyorum çünkü bazı insanlar - buradakiler için diyorum- sakat oluyorlar yazsan da anlamıyorlar 😊 Hayvan hakları yasası çok uzun bir süre gelmez gibi geliyor bana sosyal medya adaleti sağlıyor :/ Yoksa önceki seçim muhabbetinde getireceğiz falan demişlerdi pek inanmamıştım...

Hayvanlara çip takma zorunluluğu getirilecekmiş sanırım, artık birisi hayvanını sokağa terk ederse ceza alacakmış. Gerçi ben bunun olsa böyle çok önem vereceklerine, ciddi ciddi ceza vereceklerine inanmıyorum ama umarım işe yarar. Bende genelde böyle uzun yazmam ama hayvanlar konusunda biraz sertim böyle konularda. 1 saat öncesine kadar aşırı derece de depresifleşmiştim şimdi biraz konuşunca iyi geldi, teşekkür ederim.

Rica ederim, olur da konuşmak istersen her zaman buralardayım 😊 iyi gecelerr

İyi geceler, hayatında başarılar ve mutluluklar dilerim. En başında da sağlık, senin gibi insanların gerçekten çoğalması gerekiyor. <3

Hatırlatiyorum*

Hayatın bir gerçeği olduğunu, illa bir gün öleceğini biliyordum. Belki bencillik gibi gelebilir ama ben ölmeden ölmesini istemiyordum, ölümsüz olmasını istiyordum. İlk yaşlılık bunamasına girdiği zamanı bile hatırlıyorum. Sürekli evden kaçıyordu, bağırıyordu, çığlıklar atıyordu durduk yere. Hareketleri yavaşlamıştı, koltuğa bile çıkınca geri düşüyordu. Ayağında demir vardı o da yavaş yavaş belli olmaya başlamıştı artık. Hepsi benim suçummuş gibi hissediyorum. Şişman bir kediydi, obezdi. Yemek yemeyi çok seviyordu ve gerçekten 7-10 kilo falandı. Veteriner de demişti çok kilo almış diye ama hiçbir bok yapmadım zayıflaması için. Her mama istediği zaman verdim, spor yaptırmadım. Belki zayıflasaydı daha uzun bir hayatı olabilirdi. Evet kediler 16 yaşına kadar yaşıyor en fazla ama 20 yaşına kadar yaşayan kediler bile var. Benim kedimin onlardan hiçbir eksiği yoktu. Ben sadece aptallık yapıp kedimin zayıflaması için hiçbir şey yapmadım ve öldü sonucunda. Kafayı yemek üzereyim artık. Kendimi suçlamadan duramıyorum kedime bağırdığım zamanlar oluyordu o zamanlar aklıma geldikçe kendimden tiksiniyorum. O gerçekten hayatımda gördüğüm en iyi canlıydı, hayattaki en iyi ve tek arkadaşımdı. Ne olursa olsun benim her zaman en yakın arkadaşım oldu. Ağladığım zaman geldi sarıldı, mutlu olduğum zaman bile beraberdik. Beraber yatıp beraber kalkıyorduk. Ayrı olduğumuz bir gün dahi yoktu. Onu gerçekten çok özledim.