Utangaç çekingen içine kapanık bir insan hayatta hep kaybetmeye mahkum mudur?

Bu yaşıma kadar aşamadım maalesef artık bana imkansız geliyor bu durumu aşmak

Konu o değil ki konu kişilik yapım ve ben çocukluğumdan belli böyleyim utangaç çekingen içime kapanık biriyim bu yüzden hayata topluma uyumsuz kaldım yalnız kaldım dışarı çıkamıyorum korkuyorum

32 yaşındayım bu yaştan sonra herşey zorlaştı 15 18 20 yaşlarında da evden çıkmıyordum mahallede herkes ev kızı diyordu bana daha geçiyordu ya gençliğim de hep eve kapalı geçti dışardan korkuyorum niye kimse anlamıyor korkuyorum işte dışarı çıkamıyorum insanlardan çekiniyorum utanıyorum özgüvenim yok açılamadım zamanda

Hiç arkadaşım çevrem olmadı hep yalnız kaldım

Değilim çocukluğumdan belli bu yaşıma kadar istemeyerek böyle yaşadım senelerdir evde bunalarak sıkılarak yaşıyorum hiç dışarı çıkamıyorum istesem de çıkamıyorum

ya yemin ederim senin benim ruhuma girmiş birisin

Yaş 25... sağ gözümde şaşılık var yüzde 20 görüyor ve 1 kulağımda işitme engelli ama bunlar hiç bir zaman sorun olmadı ta ki Nisan 2012 ye kadar herşey normaldi hedefim vardı hayatımda iyi sayılırdı lise 1 re gidiyordum ama tembel bi öğrenciydim fizik , kimya , matematik hiç bir zaman aşamadım sınıfta kalacağım belliydi , bende bıraktım liseyi evime kapandım hiç okumaz , iş yapmaz oldum evde zaman geçirdim televizyon , bilgisayar hiç bir yere çıkmadım sosyalleşmedim önüme geleni yedim obezite oldum sonunda midem sadece et ürünleri , kola , abur cuburla rahatlayabiliyor çok kilo aldım yıllardır veremiyorum kendime hiç bakmadım kilodan her gün her sabah kabus görüyorum dişlerimi hiç fırçalamadım çürüdü koptu , saçlarım için hiç kuaföre gitmedim saçlarım kazıklaştı , kepekleşti kırmızı yaralar çıktı , kilo boy kısaltıyor 9 yıldır boyum 1.69 kilodan vücut çatlakları çıktı , tüm günüm yıllardır 9 yıldır evde pc başında herşeyi izleyip herşeyi yemekle geçiyor hiç bir umudum beklentim yok hayattan evlenmeyecek bile olmak kesinleşti kendimde istemiyorum belki bi birey bi adam bi delikanlı gibi görmüyorum kendimi irademi kaybettim yaşım 25 ama karakterim 9,10 gibi kendimi çocuk hissetmeye başladım hep eziğim güçsüz işi gücü yemek sıçmak tek beklentim yok hayattan tek değişiklik ölüm olacak bu gidişle

2016 da 4 yıl aradan sonra herşeye 0 dan başlıcam dedim olmadı gerisi gelmiyor yine evdeyim okuma yok çalışma yok , beklentim yok , evlenme yok , işde başarılı olma , sporcu , sanatçı olma kendi özel hayatıma bir yön verme hiç bi şey yok saçı halletsem diş çıkıyor dişi halletsem kilo çıkıyor , kiloyu halletsem boy çıkıyor bir sürü kusur artık bende kabullendim kendi başıma bi iş yapamıyorum obezite midemi hiç duduramıyorum her gün et yemekleri sucuk , döner , tavuk gibi her gün aynı şey ve pc başında oyun , facebook v. s 9 yıldır bu böyle şimdi korona belası da çıktı şimdi yine 0 dan başlamanın da sırası değil zaten öteye gidemiyorum hep ezik gibiyim 3 tane kesin gözüyle baktığım olay var 1 - hiç evlenemeyecek olmak 2-araba bir araç kendi başına kullanmak 3-yurtdışına kendi başına çıkabilmek gezmek gibi bunlar bir ölünün dünyaya tekrar gelmesi gibi imkansız şeyler başarabileceğimi sanmıyorum bunalımdayım evime kapattım kendimi obez oldum kalp krizi , beyin kanaması , kalp hastalıkları , kalp damar hastalıkları felan kesin ölüm sebebi olcak geceleri rahat uyuyamıyorum sığamıyorum yani senin anlayacağının okumamanın beynimdeki o nöronların aptallığının anlamamasının cezasını çekiyorum tek 1 tane arkadaşım yok 1 göz ve 1 kulakla görüp duyuyorum boyum kısa dişler çürük saç çok kötü yara içinde var da var kusur belki zengin olsam güven gelirdi ama o da yok kusura bakma kafanı şişirdim..

Küçükken hep şaşı olan sağ gözüm kayıyordu fotoğraflarda çıkıyordu , Zamanla büyüdükçe kayması kayboldu şimdi uzakdan belli olmuyor şaşı olduğum ama yüzde 80 görmüyor işte , Renkleri seçebiliyorum yazılara kara perde inmiş gibi yüzde 20 görüyor bir kulağım sol kulağımda çok ileri derece sansanyonel işitme kaybı var dert etmiyorum inan en azından 1 tanesi işimi görüyor , Görüyorum duyuyorum ben ya hiç görmeseydim diye düşünüyorum beteri var , Derdim hayatta bir şey yapamam , Hayata yabancı hissediyorum sebepsiz yaşıyorum hiç bir umudum yok lise 1 terkim bile liseyi bile anlayamadım iş yapmak aramadak da pert oldum kaldıramadım yaptığım tek şey yemek yemek ve bilgisayar başında oturmak 9 senedir bunu yaşıyorum bunun üstüne kurdum herşeyi Ama yeri geliyor sıkılıyorum hiç bitmeyecekmiş gibi ya da her an ölecekmişim gibi kilodan ve aynı ortamdan.. pazartesi devlet hastanesinden piskiyatri randevusu aldım eğer psikoterapi verirlese konuşucam yoksa boynu bükük dönücem bir de şu var yıllardır hayatımı bu Alışkanlıklar üzerine kurduğum için şimdi işim , okulum , ilişkim , hobilerim vücüdum boyum posum olsa kendimi bir şey sansam da mutlu olamayacakmışım gibi çünkü hiç içine girmediğim bir durum ruh hali öyle böyle ne yapsam bilemiyorum ikisi de kötü.

Herkes Akıcılığımı sever Ama işte düşün böyle biri lise mezunu bile değil , Midemi doyurmak için engelli aylığı bile alıyorum.. Kendimden nefret ediyorum herşeyim kötü diye , sesimden tiksiniyorum çocuk gibi ince hiç 25 yaşında biri gibi değil sesim ve dış görüntüm hiç ilgilenmediğim için işte , Ben bilgisayar ortamından hiç çıkıpda dışardaki dünyanın farkına varmadım ki , Gece bilgisayarı kapattıkdan sonra kendimle baş başa kalıyorum kendimi sorguluyorum bu kadar kötü vaziyette bile alıştığım için geçmişin pişmanlıkları da var , benim abim de biraz böyle 44 yaşında evde işe gider işden eve hobi olsun diye sadece Ava , balığa gider o kadar kızlardan aile olmakdan hep çekinir , bende işte sorumluluk sahibi bir birey olmakdan korkuyorum üstüme omuzlara hiç almadığım bir yükü alacağım ama insan bunlar için yaşar , Herkesin hayalidir okumak , meslek sahibi olmak , Kendi özel hayatına yön vermek biriyle ilişki yaşamak , hobi edinmek , aktive yapmak yani kısaca boş durmamak söyleyince ne güzel şeyler ama ben bunları istemeden bile çekiniyorum niyeyse herkesin hayalleri en iyisi bunlar halbu ki ama gel gör ki benim korkularım oldu bunlar..

Sonsuz gibi görünen bir evre de ve ya her an bitecekmiş gibi bir rüyadayım çok kötüyüm ya.

Özgüvensizim işte hiç bir şeyi kaldıramayacak gibi korku var üzerimde , düzelmeye bile korkuyorum hiç ben olmadığım bir durum benim bir akrabam tam aksine hayatı dolu dolu yaşayarak mutlu oluyor ben ise hayata karışmakdan atılmakdan korkuyorum bir de bu pandemi de , ailem biraz varlıklı olsa belki güven gelirdi ama nerde Ailemde kimse lise mezunu değil , Galiba gariban , fakir olmanın , ezik güçsüz olmanın bedelini ödüyorum hep iyiler mi kaybeder..

Bende mutlaka her yarına bir umutla bakarım bir gün herşey düzelecek diye ama elimden gelende bir şey yok , En son 5 sene önce istemiştim gerçekden 0 dan başlıcam dedim ilk işim kilolardan kurtulmaktı spor salonuna gittim kendime yeni bir sayfa açıcam demiştim öyle azimliydim ki her gün spor yapıyordum ordaki hoca fazla bile yapıyorsun derdi 2 ay kadar gittim kendimi bir şey sandım biraz zayıfladım sonra aklıma bundan sonrası için bir şey yapmak gelmedi , Tek başıma kafam beynim bazı şeyleri kuramıyor , Yabancı hissediyorum herşeye ve bir gün evime özüme döndüm yine ve yine burdayız olmuyor yani , Sanki ben bir de sosyalleşmiyeyim diye pandemiyi çıkardılar , neyse eve kapanmak 9 yıldır yaşadığımız şey değişen bir şey yok.. Bana göre gerçekden zor özgüvenimi yenemiyorum Herşey zor geliyor kendi başıma göre hareket edemiyorum ki , Kafama ezse denize sahile gitsem nasıl gidicem kim götürcek eve nasıl dönücem kafamda bir sürü sorular kaybolurum gibi.. benim karakterim dünya hayatını kurallarını yapamıyor sanki. Daha önce dediğim gibi denedim gerçekden olmuyor işte daha ben maç başlamadan gol yiyorum ve hep ofsayta takılıyorum birazcık bir şeyleri kıpırtadır gibi oluyorum ama ufacık bir atılım bu işte çok küçük bir deneyiş gerisi gelmiyor , Amcamın oğlunu gör bi de yok yok tam tersim yapamadıklarım nispet yapar gibi onda. ve ben şu anki ruh durumum alıştın artık bu duruma kabul ettin öteki hayat seni yiyecek kadar zor başaramayacağın kadar engel var diyor ve korkuyorum cidden bir birey olmakdan..

Daha önce youtubede de yazmıştım hayatımı , Herşey düzelir ki senin iraden zayıf diyorlar , Çok haklılar öyle valla en başından bir adam olmalıydım ama olmadı işte napalım şimdi karakterimiz şu anki ruh halini 9 yıldır yaşadığı için çok alıştı bazen kurtuluş yok gibi diyor ne güzel işte ye , iç herşeyi izle ama ötesi yok işte.. ben çok korkuyorum değişmekden bilgisayarı bırakacağımdan evimden farklı yerler tanıyacağımdan kendimi bir şey sanacağımdan iş yapmak bana göre değil pert oluyorum okumak bana göre değil bir kulağımdan giriyor ötekinden çıkıyor , ilişki yaşamak bana göre değil sorumluluk alamam kendim çocuğum daha , hobi aktivite yapmak bana göre değil tek başıma bilemem nasıl olduğunu param bir şeyim yok üstüme kıyafetim yok mide mi de doyuramıyorum destek almadan bunlar çok zor , yaşamadan bilemezsin bana göre hayatı kurmak çok zor , en başından okusaydım belki bir yere gelirdim korku nedir bilmezdim ama korkuyorum işte düzeni mi böyle kurmuşum abim bile korkutuğu için kızlara yanaşmaz , bende öyleyim işte hayatın gerçeklerini görünce kaçıyorum sonra tembel diyorlar varsın desinler öbür türlü yapamıyorum zaten, Engelli aylığı alıyorum ayda 600 lira o da işte yeme içmeme kilo almama gidiyor , midem bir obezite doyurmak imkansız.. benim yetkim de abime geçti mahkeme kararıyla neydik ne olduk işte , Bir gün herşeyin düzeleceğine inancım var ama bir rüya hayal işte tek endişem o günün çok geç olmaması , ölmeden yaşamak..

Bana göre zor eminim bunu yaşayan herkese göre zor

Pazartesi günü saat 11.30 da devlet hastanesinden Piskiyatri randevumum var , daha önce başka bir hastaneye gitmiştim pandemi var doktor yok diye ilgilenmediler ilaç verip yolladır benim amacım piskoterapi almaktı uzman bir psikologla herşeyi konuşmak içimi dökmekti ama vermediler geçen yaz bu kez pazartesi gidiyorum eğer benimle ilgilenirse herşeye konuşuruz motive edebilirim belki kendimi ama yok ilgilenmezlerle boynu bükük dönücem varsın gelecek hayat bir müddet askıda kalsın , Eğer psikoterapi alamazsam pazartesi , Sağlık merkezi var belediye binasının arkasında oraya giderim bari en azından diyet denerim şu kilolardan sıkıntılardan belki bir müddet kurtulurum işte böyle böyle ufak ufak deniyoruz bazen de şuanki yaşadığım durum tam bana göre gibi geliyor , Bakalım deneyip görücez.. Bedensel işte gözüm kulağım eksik birer tane ama elim ayağım tutuyor aklım var tabiki ama kendime faydam yok , engelim kendimi hayata sokamamak , o yola hiç çıkamamak , herşeyden kaçmak kendini buna alıştırmak bu yani.

İmkansız

32 yaşına kadar hiç bulamadıysam bu yaştan sonra da bulamam

Ben sadece ilkokulda lisede kızları görüyordum sonra hiç görmedim okuldada hiçbir kızla konuşmadım arkadaşım olmadı hiç tanıdığım kız olmadı liseden sonra hep eve kapalı yaşadım senelerdir evdeyim hiç dışarı çıkmıyorum gençliğim hiç kız tanımadım sanaldan da kızlar beni dışlıyor zaten

Çocukluk ergenlik döneminde vok utangaç çekingen içe dönük sessiz pasif asosyal özgüvensiz biriydim ve içi açılamadım hep kapanık kaldım sessiz kaldım zayıf güçsüz kaldım kişilik gelişim evrelerini sağlıklı tamamlayamadım eksik yetersiz kaldım herkes çocukken ergenken falan özgüven girişkenlik kazanıyor sosyal hayata uyumluluk sağlıyor ama ben hiçbirini tamamlayamadım bu insanın temeli oluyor ama benim temelim yok gençliğimde bu durumdan etkilendi ve hep kapanık pasif asosyal hayattan toplumdan kopuk hayata uyumsuz kaldım yaşadım bu yaştan sonra bana imkansız geliyor insanların ergenlikte gençlikte yaşadığı şeylerin hiçbirini ben yapamadım yaşayamadım

Bunu aşabileceğimi düşünmüyorum böyle bir durumun tedavisi de tedavisinde yok bu binanın temeli gibi bir şey sonradan temel yapılmaz ki benim temelim yok hayata karşı zayıf güçsüz kaldım hayatta her konuda kaybediyorum maalesef

Araştırdım zaten ama bunu yaşayan bilir yaşamayan anlayamaz çocukluktan oluşan gelişen bir durumun içindeyim

Evet ama yaşlandıkça zorlaştı herşey

32 yaşındayım ama hayata geç kalmış hissediyorum hayatımı gençliğimi hiç yaşayamadım

Demekki beni güçsüz zayıfım 32 yaşına kadar ölü gibi yaşadım hayata hiç uyum sağlayamadım neden kimse anlamıyor beni ya

Sağ ol iyi geceler