Hayatımda en mutlu olduğum anlardan biridir, birisinin bana yalan söylemeye çalışması. Çok iddialı olmasın ama bugüne kadar profesyonelce planlanmış yalanları bile ayırt edebildim. Yüz mimiklerinden, duruşundan, gergin görünüşünden hemen anlayabiliyorum. İşte tam o sırada yalanını ifşa edip etmeme kararı bana ait olduğu için bazen müdahale etmeyip inanmış gibi yapıyor ve onu sevindiriyorum. Ama her an yalanını ifşa edip sevincini elinden alabilme imkânına sahip olduğumun bilincinde olmak zihnime orgazm yaşatıyor.
Öncelikle devamını ve sonucunu merak ettiğim için dinlerim. Önemli olan kırmak değil, bunu tekrar yapmasına engel olmak olduğu için uygun bir şekilde doğru olmadığını düşündüğüm kısımları söylerim.
Sanki anlamıyor gibi dinlerim sonrada yalan söylediğinin farkındayım daha devam edecek misin kimi kandırıyorsun derdim. :) o an bir sessizlik olur zaten birdaha ki sefere ders olur.
Benim için değeri önemli karşımdakinin. Eğer değer verdiğim biri ise anlatması için fırsat veririm, ufak ışıklar yakarım anlaması için. Anlatmayı tercih ederse büyük sorun olsa da çözmeye çabalarız, anlatmamayı tercih ederse direk uzaklaşırım.
Yüzüne vuruyorum, anlayıp utansın nasıl karaktersiz olduğunu görsün diye
2
0 Yorumla
Gizli Üye
(36-45)
+1 yıl
Bir süre dinleyip diğer yalanlarını da tespit ediyorum. Sonuç olarak zaten soğuyup uzaklaşmış oluyorum. Ondan sonra yalanlarını yüzüne vursam ne olur, vurmasam ne olur...