İnsanlar kendilerine kötü davranılmasından daha mı çok haz alıyor?

Durumu anlatayım.
Artık genel olarak çok samimi olduklarım hariç herkese mesafeliyim.
Bazı kişilere bunu açıkça belirttim.
Bayağı açık bir dille belli ettim hem de.
Çevremde kimseyi istemediğimi, mesafeli olacağımı ve kişisel alanıma kimseyi sokmayacağımı söyledim.
Bunları söyledim ve yine kötü ben oldum. :))
Bu insanlar yüzüne gülüp arkasından konuşanı daha mı çok seviyor ben anlamıyorum ki.
İki yüzlü olsan sen suçlusun, net olsan sen suçlusun.
Mesafeli olmak herkesin en doğal hakkıdır, kişi yalnızlığı seçmiştir ve öyle yaşamak ister.
Kısacası "ÖZGÜRLÜK".
Ben şu an kimseyi istemiyorum, yalnız kalmak istiyorum ama buna saygı gösterilmedi ama bu benim umurumda bile değil.
Hakkımda istediklerini düşünsünler de benim merak ettiğim ne istiyor bu insanlar, yani ne yapalım illâ iki yüzlü mü olalım?