20 Yaşındayım Ve Hayatım Berbat Geçti Hiç Kimsem Yok?

Özet geçmek gerekirse.
Benim okul hayatım boyunca hep dışlanan adam yerine konulmayan istenmeyen çocuktum
Asosyal bir eziktim. Hiç arkadaşım yoktu. 1 defa olsun sınıf arkadaşlarmla dışarı da buluşup oturmadım. Çalışkan olduğum için sadece sınav günleri hatırlandım. Okulda en şamar oğlanı bendim gelen geçen vururdu herkes bana sözünü geçirirdi. Sonra birde sevdiğim bir kız vardı. ilk senenin ilk haftasından taa son seneye kadar 4 yıl sevdim. Hiç kimseye bahsedemedim bu kızdan. Ne arkadaşlarıma ne aileme. Öylece sevdim. Bu kız lise 1 de lise 4 lerden hapçı bir p. çle sevgili oldu. Çocuk mezun olunca ayrılmak zorunda kaldılar tabi. Ama onları her birlikte gördüğümde içim parçalandı. Kendi sınıfımdan görüştüğüm kimse kalmadı mezun olunca.

Mesela bazen birkaç kişiyle muhabbeti açılıyor anlatıyorum.
Bana dedikleri şey.:Olum insanın en güzel zamanlarıdır okul hayatı. Heleki lise.
Sen naptın kendine hayatını s.. kmişsin daha doğrusu s.. ktirmişsin hayatını diyorlar.

O kadar zoruma gidiyor ki.
Millet anlatıyor mesela lise anılarını ilkokul anılarını falan ben bööyle sessiz sedasız dinliyorum. Bir kaç kez sırf anlattıklarını duymiyim diye ortamdam ayrıldığım oldu.
Bana soruyorlar mesela hiçbirşey diyemiyorum. Hiç anım yok.

Ha aslında anım varda kötü anılar. Adamlara beni çok fena şamar oğlanı yaptılar herkes beni ezerdi diye anı anlatacak halim yok.

Şuanda arkadaşım yok. Ya aslında var ama öyle sevdiğinden falan benle takılmıyor. Mahallede tek benle görüşüyor yalnız kalmamak için benimle araası iyi. Kız arkadaşı olunca beni unutuyor.

Biraz kötü yazdım farkındayım ama canım çok sıkkın.

Soru kısmına gelirsek tek sorum şu.
Ya millet cidden aranızda herşeyi unutmamı sağlayacak bir yol bilen var mı.
Ama herşeyi bakın cidden.
Yoksada ne yapabilirim bir süredir intiharı düşünüyorum. Psikolojik destek demeyin çok gittim kaçtane ilaç yazdılar hastanede bile yattım bir süre kendi isteğimle işe yaramadı.

Benim bu hayattan kurtulmam lazım?