Yaşadığımız dünya, yorucu bir yer. Yıpratıcı. Nankör. Sürekli çaba gerektiren, ama nadiren ödüllendiren bir yer. Yalnızca içinde yaşadığınız için yoruluyorsunuz. Karşılığını asla vermeyen bir dünyayı fazlasıyla sevmekten, fazlasını vermekten yoruluyorsunuz.
Fazlasını dünya ya değil çevrendekilere verir insanlar. Ödüller küçüktür ama üst üste koyduğun zaman bir dağ olur hepside. Nankör olan hayat değil içindeki gereksiz anlamlar yüklediğimiz insanlar. Çünkü onlardan darbe yedikçe bıkkınlığımız, yorgunluğumuz daha da çok artırıyor. Bazı insanları hayatımızın merkezinden aldığımız an yükümüz fazlasıyla hafifliyor.
Kesinlikle öyle ama bu dünyaya bir kez geliyorsun üstüne bu dünyada zaman kavramı var dünyadan göçüp gideceğin zamanı bilmiyorsun. Ve hayatta çeşitli sınavlardan geçiyoruz. Evet belki şu an bu fani dünyayı doyasıya yaşayamıyoruz çok fazla zorluğa tabi tutuluyoruz katılıyorum insanın isyan edip kaçıp kurtulası geliyor tükeniyorsun ama her düştüğünde kalkmayı bilirsen daha kolay gelecek düştüm diye hayıflanır durur biri elimi tutsun da kalkayım dıye beklersen debelenir durursan orada bir adım ileriye bile gidemeyip olduğu yerde kalıyor insan ilerleme istiyorsan pes etme inan çabala emeksiz yemek ne yazık ki olmuyor.