Geçmişte Yaşadıklarım Yüzünden Adım Çıktı Her Yerde Ve Utanıyorum?

Ben kendimi bildim bileli ağlak korkak pısırk biriydim. Asosyal değildim ama genelde sevilmezdim. Kimse beni sevmezdi. Sınıfta bazen millet beni arasına alırdı ama genel olarak hakir görülen biriydim. HAtırlıyorum taa ilkokuldayken kurs vaktinde 23 Nisan süslemesi yapılıyordu. Bir balonu patlattım diye kızlardan azar işitip sınıftan atılmıştım.

Ama şimdi bütün yaşadığım berbat olayları anlatacak olursam sıkılırım ben yazmaktan siz okumaktan.

Herneyse. Küçüklükten beri ezik büzük tam bir hanım evladıydım ki şuanda değiştiğim söylenemez. Herkes beni iterdi dışlardı vb. Hakkımıda savunamazdım. Mesela sınıfta birşey olurdu herkes bir ağızdan sizinle dalga geçerdi. Kendinizi savunamazdınız bile. Savunmaya kalksanız !! ooo bizim **** boklu pısırığa bak lan atar yapıyor hede hödö derlerdi.

Ve sevilmezdinizde işin ilginç yanı. Hani nedenini bilmiyorsunuz ne yaptımda sevilmiyorum dersiniz ama işte sevillmezsiniz. Size şöyle anlatiyim. Bir zamanlar arkadaş gruplarım vardı. Ama hepsinden atıldım dışlandım. Bir zaman sonra.
Muhtemelen yanlış insanlardı ama nerden karar vericeksiniz ki doğru insana.
Heleki sevgiye bu kadar aç ve muhtaç olduğunuz zamanda.

Dediğim gibi çok kötü olaylar yaşadım ama herşey lisede 3 misal 4. sınıfa geçmemle nirvanaya ulaştı. Şöyle anlatiyim 1.. sınıfta 2 tane berbat olay yaşadım ve bu iki olay tabi geri kalan olaylarda dahil hayatım bok gibi geçti.

Artık hiçbirşeyi geri döndüremezdim. Olaylar ne diye sorarsanız milletin beni ezmesi tokat yemem ve bunun yayılması. Aşağılanmam ve ******in yaptığı birşeye engel olamayıp herkes tarafından tekrar tekrar alay edilmem.

Açmak isterdim kkonuyu ama şimdi biri çıkarda bu çocuğu tanıyorum ben yaa der diye yapmak istemiyorum.

Öyle bir eziklik oldu ki içimde. Açıldım artık derken daha da dibe battım. Bu öyle birşeyki sadece ööğrenciler değil Hocalar da size karşı ezik gözüyle bakıyor ve hakir görüyor. Öyleki en iyi hoca dediğim hocam bana ayak işi yaptırıyordu. Çünkü hayır demekten çekinen hayır dersem olacakların soonuçlarına katlanmaktan korkan biriydim.

Her neyse lise bitti üniye 5 ay falan gittim. Orayı daha sonra anlatıcam ama şuanki hayatım nasıl derseniz.

Söyliyim arkadaşım yok. Sevgilim kankam vb yok. Dışarı az çıkıyorum mümkün olduğunda. Çünkü 10 yıldan uzun süredir bu mahalledeyim. vE İNSANlar beni ezik olarak biliyor. Dışarıda 10 kişiden 8 i beni biliyor ve ezik olduğumuda başıma gelen rezil rüsva hallerimide biliyor.

Ve bununla dalga geçiyorlar bende zorda kalmamak için kendimi böyle güvenceye alıyorum. En azından evde güvendeyim benle dalga geçemiyor beni ezemiyorlar.

Hayatım eskileri düşünüp kahrolmakla geçiyor ama kabullendim.
Eskisi gibi umutlarım yok. İnsan umudu hayali olmayınca daha katlanılabilir oluyor durumu. Öyle ufak ufak internetten anonim olarak sayfadan eşya satıyorum öyle geçimimi sağlıyorum. Bana yetiyor zaten oda.