Çok yalnız olmak hakkında?

Merhaba arkadaşlar. 22 yaşındayım içimden ne geçiyorsa yazacağım. Çok yalnız biriyim. 3 4 yıldır. 1 arkadaşım dışında doğru düzgün konuştuğum biri olmadı. bu 3 4 yıl da yalnızlığımı hiç sorgulamadım buna alışkındım diyebilirim. Kendimle vakit geçiriyordum ve bundan hiç korkmadım. gelecekle ilgili bir kaygım yoktu. Ama son zamanlarda ailemin de beni dinlemediğini net bir şekilde anladım. Yani Ailem bana bir derdim olup olmadığını asla sormuyor. Ben ailem için çok çabalamama rağmen. Onlar bunu gerçekten önemsemiyor. Ailemin maddi durumu iyi. Huzur olarak ta sorun yok. Önceden çok sorun vardı. çok kavga ederlerdi bir çok kez boşanma eşiğine geldiler. Son 2 yıldır kavga etmiyorlar ancak ailem beni hiç dinlemiyor. Onlara hep söylüyorum benim sizden başka kimsem yok siz benim için en önemli şeysiniz diye. Ben zaten yalnız biriyim siz de benim yanımda olmassanız ben ne yapacağım diye? Ancak bunu dediğim gibi gerçekten önemsemiyorlar. Bu ergen düşüncesi değil. Benim onlardan başka kimsem yok. biraz Yabani gibi hissediyorum desem yeridir. Üniversitem bittiğin de işe başladığımda ve ileri ki yaşlarda kendime ne yapacağım diye sormadan edemiyorum. şu an da zorlanmaya başladım çünkü ben de insanım. İnsan ihtiyaç duyuyor. Son zamanlarda bu duyguyu hissetmeye başladım önceden bu kadar yoktu bu kaygı ve bunalım. Kız arkadaş derseniz. 3 4 yıldır aseksüel gibiyim 1 tane kız arkadaşım olmuştu ve sanırım hatrı sayılır bir süre sürmüştü. ondan sonra 2. kez 2 yıl önce aşık oldum ondan 1.5 yıl cevap bekledim onu onsuz sevmiştim umutluydum. Ama olmadı beni sevmediği için. Sonrasında çok üzüldüm çok zoruma gitti ve bir daha kız konusunu düşünmedim zamanı gelince olur diye bu konuyu tamamiyle sonlandırdım. kimi zaman hoşlantılar olsa da bu hormonlardan dolayı ve bunun bilincinde olduğum için çok kısa sürüyor ve tanımadığım birini sevemiyorum. aynısı da bana karşın yani gelip bir kızın benimle tanışmak istediğini neredeyse hatırlamıyorum. Her insanın karakteri kişiliği farklı ama benim gibi biri için çok zor olabiliyor. zihnimi dağıtmak için çok şey yapıyorum ama dediğim ben insanım, robot değilim bu yüzden bu kaygı peşimi bırakmıyor. ama bu şekil devam ederse hayatım boyunca yalnız olacağıma eminim. Ailemin beni umursamaması en çok zoruma giden şey. Çünkü ben onlara güvendim. Ve onların varlığı yeterliydi. Ama Yüzlerine bile söylesem düzeltmiyorlar. ikisi de Öğretmenler aslında ama. bugün en sonunda kırıcı bir muhabbet döndü. Bunalımdayım ve çıkamadığımı fark ettim. Bu nasıl böyle devam edecek bu? gerçekten sıkıldım ve eziyete dönmeye başladı. Ama kişiliğimi, fıtratımı da değiştiremiyorum.
Çok yalnız olmak hakkında?
Cevapla