Kader midir insanı yalnızlaştıran yoksa insanın kendisi mi?

İnsanın en büyük gereksinimi bağ kurmak, ait hissetmek. Kalıcı bir şeyler yakalamak. Oysa dikkat edin çağımızda ne kadar kolay vazgeçiyoruz kendimizden, sonra insanlardan, birbirimizden… Sabun gibi kayıp gidiyor pek çok şey elimizden. Herkesin kendini koskoca evrende, milyarlarca canlı arasında yapayalnız hissettiği bir çağda yaşıyoruz. Her şeyin bize mekanik göründüğü, Dalai Lama’nın dediği gibi “eşyaları sevip, insanları kullandığımız” bir çağda. Bu da bizi biraz daha yalnızlığın derinlerine doğru itiyor.

İnsanın kendisi çaba sarf etmiyorsa ahmaktır. Bu dünyada çaba olmadan hiçbir şey olmaz. Olmadı , olmayacak. Çaba da bir aracıdır. Emek olmadan yemek olmaz. Çabalarsın olmuyorsa kaderindir. Ama vaz geçme hayallerinin ve isteklerinin üzerine git başaramasan bile en azından boş oturmaktan iyidir ve tecrübe kazanırsın.